ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ സാമുവൽ എന്ന വൃദ്ധനായ ഒരു തുന്നൽക്കാരനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ മാർത്തയും താമസിച്ചിരുന്നു. പ്രായമായതിനാൽ സാമുവലിന് പഴയതുപോലെ വേഗത്തിൽ തുന്നാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് അവർക്ക് ജീവിക്കാൻ വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം, തന്റെ കയ്യിലുള്ള അവസാനത്തെ കഷ്ണം തോൽ സാമുവൽ തുന്നിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. "ഇതാണ് നമ്മുടെ കയ്യിലുള്ള അവസാനത്തെ കഷ്ണം," എന്ന് അദ്ദേഹം സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു. മാർത്ത പറഞ്ഞു, "ഇത് വേഗം തീർക്കൂ, നാളെ എന്ത് ചെയ്യുമെന്ന് നമുക്കറിയില്ലല്ലോ."
ക്ഷീണം കാരണം സാമുവൽ ആ തോൽ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച് ഉറങ്ങിപ്പോയി. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ അദ്ദേഹം അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി! ആ തോൽ മനോഹരമായ ഒരു കുപ്പായമായി മാറിയിരിക്കുന്നു! അത് കണ്ട ഒരു വ്യാപാരി വലിയ വില നൽകി അത് വാങ്ങിപ്പോയി.
ഇത് സാമുവലിന് വലിയ ആശ്വാസമായി. അദ്ദേഹം കൂടുതൽ തോൽ വാങ്ങി വന്ന് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച് ഉറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ഓരോ ദിവസവും രാവിലെ അതിശയകരമായ വസ്ത്രങ്ങൾ അവിടെ കാണാമായിരുന്നു. സാമുവലിനും മാർത്തയ്ക്കും വലിയ സന്തോഷമായി.
എന്നാൽ സാമുവലിന് ഒരു കുസൃതി ചിന്ത വന്നു. "നമുക്ക് എന്തിനാ ഇനി കഷ്ടപ്പെടുന്നത്? നമ്മൾ അവർക്ക് ഭക്ഷണം നൽകിയാൽ മതി, അവർ നമുക്ക് വേണ്ടി ജോലി ചെയ്യും," എന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ഒരു രാത്രി അവർ ഒരു അലമാരയ്ക്ക് പിന്നിൽ ഒളിഞ്ഞു നിന്നു നോക്കി. ഒരു ചെറിയ വിടവിലൂടെ രണ്ട് കുഞ്ഞൻ മനുഷ്യർ അകത്തേക്ക് വരുന്നത് അവർ കണ്ടു. അവർ വളരെ വേഗത്തിൽ തുന്നൽ ജോലി ചെയ്തു.
അടുത്ത കുറച്ചു ദിവസങ്ങളിൽ അവർ ആ കുഞ്ഞൻ മനുഷ്യർക്കായി നല്ല ഭക്ഷണവും പുതിയ വസ്ത്രങ്ങളും കരുതി വെച്ചു. എന്നാൽ ഒരു ദിവസം രാവിലെ നോക്കിയപ്പോൾ, ഭക്ഷണം അവിടെത്തന്നെയുണ്ട്, തോൽ മാറ്റമില്ലാതെയും ഇരിക്കുന്നു. ആ കുഞ്ഞൻ മനുഷ്യർ വന്നില്ല!
മാർത്ത സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു, "നിങ്ങൾ ജോലി ചെയ്യാൻ മടിച്ച് അവർക്ക് വേണ്ടി കാത്തിരിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവർ വരുന്നത് നിർത്തി. നമ്മൾ അധ്വാനിക്കുന്നത് കണ്ടാണ് അവർ സഹായിച്ചിരുന്നത്."
തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കിയ സാമുവൽ വീണ്ടും തുന്നൽ ജോലി ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. അദ്ദേഹം വീണ്ടും കഠിനാധ്വാനം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയതോടെ, ആ കുഞ്ഞൻ മനുഷ്യരും തിരിച്ചുവന്നു. അവർ സന്തോഷത്തോടെയും സമാധാനത്തോടെയും ജീവിച്ചു.
Moral
അധ്വാനം ഉപേക്ഷിച്ചാൽ ഭാഗ്യം നമ്മെ വിട്ടുപോകും.
