ஒரு சிறிய கிராமத்தில் சோமு என்ற வயதான தையல் கலைஞர் வாழ்ந்து வந்தார். அவரோடு அவரது மனைவி மீனா அவர்களும் வசித்து வந்தனர். சோமுவின் கைகள் இப்போது முன்பைப் போல வேகமாக இயங்கவில்லை. அதனால் அவர்களுக்குத் தேவையான உணவிற்கே பெரும் சிரமமாக இருந்தது.
ஒரு நாள் மாலை, சோமு தனது கடையின் கடைசித் துணியைத் தைத்துக் கொண்டிருந்தார். "இன்றுடன் நம்மிடம் இருக்கும் தோல் துணி இதுதான்," என்று சோமு சோகமாகச் சொன்னார். மீனா, "தயவுசெய்து இதை உடனே முடித்துவிடுங்கள், நாளைக்கு என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லையே," என்று கவலைப்பட்டார். சோமு அந்தத் துணியை மேஜை மீது வைத்துவிட்டு களைப்பால் உறங்கச் சென்றார்.
மறுநாள் காலை, சோமு எழுந்து பார்த்தபோது ஆச்சரியத்தில் உறைந்து போனார்! அந்தத் துணி ஒரு மிகச்சிறந்த, அழகான சட்டையாக மாறியிருந்தது. "யார் இதைச் செய்தார்கள்?" என்று வியந்த அவர், அதைத் தன் கடை வாசலில் வைத்தார். ஒரு பெரிய வியாபாரி அந்தச் சட்டையைப் பார்த்துவிட்டு, "இது போன்ற தையல் வேலை நான் பார்த்ததே இல்லை! இது மிக நேர்த்தியாக இருக்கிறது," என்று கூறி அதிக விலைக்கு அதை வாங்கிக்கொண்டார்.
இதன் மூலம் சோமுவுக்கு நிறையப் பணம் கிடைத்தது. அவர் மகிழ்ச்சியுடன் நிறையத் தோல் துணிகளை வாங்கி வந்து மேஜையில் வைத்துவிட்டுத் தூங்கச் சென்றார். அடுத்த நாள், அந்தத் துணிகள் அனைத்தும் அற்புதமான ஆடைகளாக மாறியிருந்தன. இது தொடர்ந்தது. ஒவ்வொரு நாளும் சோமு புதிய துணிகளை வைத்திருப்பார், காலையில் அவை அழகான ஆடைகளாகக் காட்சியளிக்கும்.
சோமுவுக்கு ஒரு பேராசை வந்தது. "நாம் ஏன் கஷ்டப்பட வேண்டும்? நாம் அவர்களுக்குச் சாப்பாடு கொடுத்தால் போதும், அவர்கள் நமக்காக வேலை செய்வார்கள்," என்று அவர் கூறினார். அடுத்த நாள் இரவு, அவர்கள் இருவரும் ஒரு சிறிய உணவை மேஜையில் வைத்துவிட்டு, ஒரு மூலையில் ஒளிந்து கொண்டு பார்த்தனர். ஒரு சிறிய ஓட்டையின் வழியாக இரண்டு குள்ளமான மனிதர்கள் உள்ளே நுழைந்து, மிகத் திறமையாகத் தையல் வேலை செய்வதைக் கண்டனர்.
சோமு மற்றும் மீனா மகிழ்ச்சியில் துள்ளிக் குதித்தனர். அடுத்த சில நாட்கள், அவர்கள் அந்த குள்ள மனிதர்களுக்காக சுவையான உணவையும் புதிய துணிகளையும் தயாரித்து வைத்தனர். ஆனால், ஒரு நாள் காலை பார்த்தபோது, மேஜையில் இருந்த உணவும் துணிகளும் அப்படியே இருந்தன. அந்த குள்ள மனிதர்கள் வரவில்லை!
மீனா கவலையுடன், "நீங்கள் உழைப்பதைத் துறந்து, சோம்பேறித்தனமாக அவர்கள் வேலையைச் செய்யக் காத்திருந்தீர்கள். நாம் கைவிட்ட உழைப்பை அவர்கள் மீண்டும் கொண்டு வரவில்லை," என்று சொன்னார். சோமு தனது தவறை உணர்ந்தார். அவர் மீண்டும் தனது தையல் இயந்திரத்தை எடுத்து, முழு மனதுடன் உழைக்கத் தொடங்கினார். அவர் உழைக்கத் தொடங்கியவுடன், அந்த மாயக் குள்ள மனிதர்களும் மீண்டும் வந்து அவருக்குத் துணையாகச் செயல்பட்டனர். இருவரும் மகிழ்ச்சியாகவும் கஷ்டப்படாமலும் வாழ்ந்தனர்.
