മനോഹരമായ ഒരു കാട്ടിൽ മിഥുൻ എന്ന് പേരുള്ള ഒരു ചെറിയ മുയൽ ജീവിച്ചിരുന്നു. മിഥുന് കാട്ടിലെ മറ്റ് മൃഗങ്ങളുമായി സമയം ചിലവഴിക്കാൻ വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. മാൻകുട്ടികൾ, കുരങ്ങന്മാർ, കരടികൾ എന്നിവരടങ്ങുന്ന വലിയൊരു കൂട്ടുകാരുടെ സംഘമായിരുന്നു മിഥുന്റേത്.
ഒരു ദിവസം രാവിലെ, കാട്ടിലെ സമാധാനം തകർന്നു. വേട്ടക്കാർ തങ്ങളുടെ വേട്ടനായ്ക്കളുമായി കാട്ടിലേക്ക് കടന്നുവന്നു. ആ നായ്ക്കൾ കാട്ടിലെ മൃഗങ്ങളെ ഓടിക്കാൻ തുടങ്ങി. പെട്ടെന്ന്, ഒരു വേട്ടനായ്ക്ക് മിഥുനെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. അത് മിഥുനെ പിടിക്കാൻ വേഗത്തിൽ ഓടി വന്നു.
പേടിച്ചുപോയ മിഥുൻ ആദ്യം തന്റെ കൂട്ടുകാരനായ മാൻകുട്ടിയോട് സഹായം ചോദിച്ചു. "കൂട്ടുകാരാ, ആ നായ്ക്കൾ എന്നെ പിടിക്കാൻ വരുന്നു! എന്നെ എവിടെയെങ്കിലും ഒളിപ്പിച്ചു തരുമോ?” എന്ന് മിഥുൻ അപേക്ഷിച്ചു. എന്നാൽ മാൻകുട്ടി പറഞ്ഞു, "എനിക്ക് നിന്നെ സഹായിക്കാൻ കഴിയില്ല, എനിക്ക് ജീവൻ രക്ഷിക്കണം," എന്ന് പറഞ്ഞ് ഓടിപ്പോയി.
അടുത്തതായി മിഥുൻ മരത്തിലിരുന്ന കുരങ്ങനോട് സഹായം ചോദിച്ചു. "കുരങ്ങൻ കൂട്ടുകാരാ, എന്നെ നിന്റെ കൂടെ മരത്തിൽ കയറ്റിക്കൊടുക്കുമോ?” എന്ന് മിഥുൻ ചോദിച്ചു. കുരങ്ങൻ പറഞ്ഞു, "ക്ഷമിക്കണം മിഥുൻ, എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ഭയമാണ്, എനിക്ക് നിന്നെ സഹായിക്കാൻ കഴിയില്ല," എന്ന് പറഞ്ഞ് മരത്തിന്റെ മുകളിലേക്ക് ഓടിപ്പോയി.
അവസാനം മിഥുൻ കരടിയുടെ അടുത്തെത്തി. പക്ഷേ കരടി പറഞ്ഞു, "എനിക്കും ഇപ്പോൾ പേടിയാണ്, നിന്നെ സഹായിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല," എന്ന് പറഞ്ഞ് കാട്ടിനുള്ളിലേക്ക് മറഞ്ഞു.
മിഥുൻ വളരെ സങ്കടത്തിലായി. അപകടം വരുമ്പോൾ മറ്റുള്ളവരെ മാത്രം വിശ്വസിച്ചാൽ പോരാ എന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി. "എന്റെ സുരക്ഷ എന്റെ കൈകളിലാണ്," എന്ന് അവൻ സ്വയം പറഞ്ഞു.
നായ്ക്കൾ വളരെ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ, മിഥുൻ പരിഭ്രമിക്കാതെ ഒരു മുൾപ്പടർപ്പിനുള്ളിലേക്ക് ഇഴഞ്ഞു കയറി. അവിടെ വളരെ നിശബ്ദനായി, അനങ്ങാതെ ഇരുന്നു. നായ്ക്കൾ ആ മുൾപ്പടർപ്പിന് ചുറ്റും തിരഞ്ഞെങ്കിലും മിഥുനെ കണ്ടില്ല. കുറച്ചു സമയത്തിന് ശേഷം നായ്ക്കൾ അവിടെ നിന്ന് പോയി.
അന്ന് മുതൽ മിഥുൻ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ കഴിഞ്ഞു, എങ്കിലും പ്രതിസന്ധി ഘട്ടങ്ങളിൽ സ്വന്തം ബുദ്ധി ഉപയോഗിക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണെന്ന് അവൻ പഠിച്ചു.
Moral
ആപത്തുകാലത്ത് സ്വന്തം ബുദ്ധി ഉപയോഗിക്കുന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ സുരക്ഷ.
