സമാധാനപരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ സോമു എന്ന കർഷകൻ താമസിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹം തന്റെ പാടങ്ങളിൽ കഠിനാധ്വാനം ചെയ്ത് ധാന്യങ്ങൾ ശേഖരിച്ചു വെക്കുമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഒരു ദിവസം, ഒരു കൂട്ടം എലികൾ തന്റെ കഠിനാധ്വാനം ചെയ്ത ധാന്യങ്ങൾ തിന്നുന്നത് കണ്ട് അദ്ദേഹം വളരെയധികം വിഷമിച്ചു.
എലികളിൽ നിന്ന് തന്റെ വിളവുകൾ സംരക്ഷിക്കാൻ സോമു ഒരു വലിയ കറുത്ത പൂച്ചയെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. ആ പൂച്ച വളരെ വേഗത്തിൽ ഓടുന്നതായിരുന്നു. പൂച്ച വന്നതോടെ എലികൾ പേടിച്ച് ഇരുട്ടിലും മൂലകളിലും ഒളിച്ചു താമസിക്കാൻ തുടങ്ങി. പൂച്ച എപ്പോൾ വരുമെന്ന് അറിയാതെ അവർ എപ്പോഴും ഭയപ്പെട്ടു.
എലികൾ ഒരു രഹസ്യ യോഗം ചേർന്നു. "പൂച്ച വരുമ്പോൾ നമുക്ക് അറിയില്ലല്ലോ, അത് വലിയൊരു പ്രശ്നമാണ്," ഒരു വയസ്സായ എലി പറഞ്ഞു. "നമുക്ക് പൂച്ചയുടെ കഴുത്തിൽ ഒരു ചെറിയ മണി കെട്ടാൻ കഴിഞ്ഞാൽ, ആ ശബ്ദം കേട്ട് നമുക്ക് നേരത്തെ ഒളിച്ചോടാം!"
പക്ഷേ, ആ പൂച്ചയുടെ അടുത്ത് ചെന്ന് മണി കെട്ടുക എന്നത് വലിയ അപകടമായിരുന്നു. ആരെങ്കിലും അത് ചെയ്യാൻ തയ്യാറാണോ? അപ്പോഴാണ് ചിന്നു എന്ന ചെറിയ എലി മുന്നോട്ട് വന്നത്. "ഞാൻ ഇത് ചെയ്യാം!" ചിന്നു ധൈര്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ഒരു ദിവസം ഉച്ചയ്ക്ക് പൂച്ച ഉറങ്ങിക്കിടന്നപ്പോൾ, ചിന്നു വളരെ പതുക്കെ അതിന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ ഒരു നൂൽ ഉപയോഗിച്ച് ചിന്നു ആ ചെറിയ മണി പൂച്ചയുടെ കഴുത്തിൽ കെട്ടി. പൂച്ച ഉണരുന്നതിന് മുമ്പ് തന്നെ ചിന്നു സുരക്ഷിതമായി ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു. എലികളെല്ലാം സന്തോഷം കൊണ്ട് ആർത്തുവിളിച്ചു.
എന്നാൽ, ആ പദ്ധതിയൊന്നു പരാജയപ്പെട്ടു. പൂച്ച എലിയെ പിടിക്കാൻ പതുക്കെ അടുക്കുമ്പോൾ മണി 'ടിങ് ടിങ്' എന്ന് ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. ആ ശബ്ദം കേൾക്കുന്ന ഉടനെ എല്ലാ എലികളും ഓടി ഒളിച്ചു. പൂച്ച എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും ഒരു എലിയെപ്പോലും പിടിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഒടുവിൽ, പൂച്ച കൊണ്ട് ഒരു പ്രയോജനവുമില്ലെന്ന് കണ്ട് സോമു അതിനെ വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കി.
കഥയുടെ ഗുണപാഠം
കാര്യങ്ങൾ ചിന്തിക്കാതെ യാതൊരുവിധ സഹായങ്ങളോ വസ്തുക്കളോ സ്വീകരിക്കരുത്.
