ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற விவசாயி வாழ்ந்து வந்தார். அவர் தனது நிலத்தில் மிகவும் கடினமாக உழைத்து நெல் மற்றும் தானியங்களைச் சேமித்து வைப்பார். ஆனால், ஒரு நாள் அவர் தனது தானியக் கிடங்கிற்குள் ஏராளமான எலிகள் புகுந்து, சேமித்து வைத்திருந்த உணவைச் சொதப்பிக் கொறிப்பதைக் கண்டு மிகவும் வருத்தமடைந்தார்.
எலிகளிடமிருந்து தனது உழைப்பைக் காக்க, சோமு ஒரு பெரிய கருப்புப் பூனையைத் தனது வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தார். அந்தப் பூனை மிகவும் சுறுசுறுப்பானது. அது வந்தவுடன், எலிகள் பயந்து ஓடத் தொடங்கின. எலிகள் எங்கு மறைந்து இருந்தாலும், பூனை அவற்றைத் துரத்திப் பிடித்தது. இதனால் எலிகள் மிகவும் அச்சமடைந்தன.
எலிகள் ஒரு ரகசியக் கூட்டத்தைக் கூட்டி, ஒரு யோசனை செய்தன. "இந்த பூனை எப்போது வருகிறது என்று நமக்குத் தெரியவில்லையே! அது வரும் முன் நாம் ஒளிந்து கொள்ள வேண்டும். அந்தப் பூனைக்கு ஒரு சிறிய மணி கட்டினால், அதன் சத்தத்தைக் கேட்டு நாம் முன்னரே மறைந்துவிடலாம்" என்று ஒரு வயதான எலி கூறியது.
ஆனால், அந்தப் பூனைக்கு அருகில் சென்று மணி கட்டுவது மிகவும் ஆபத்தானது. எலிகள் அனைத்தும் பயந்து நடுங்கின. அப்போது, சின்னு என்ற ஒரு சிறிய மற்றும் துணிச்சலான எலி எழுந்து நின்று, "நான் இதைச் செய்கிறேன்!" என்று கூறியது.
சின்னு மெதுவாக, பூனை தூங்கிக் கொண்டிருந்த போது அதன் அருகே சென்றது. மிகவும் கவனமாக, ஒரு சிறிய பட்டு நூலால் மணியை அதன் கழுத்தில் கட்டியது. பூனை விழிப்பதற்குள் சின்னு வேகமாகத் தப்பித்து வந்தது. எலிகள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியில் துள்ளிக் குதித்தன. இனி பூனை வரும்போது மணி சத்தம் கேட்கும் என்பதால் எலிகள் பாதுகாப்பாக உணர்ந்தன.
ஆனால், அந்தப் பூனைக்குத் தனது கழுத்தில் ஏதோ கனமாக இருப்பதை உணர்ந்தது. அது தன் கழுத்தைப் பார்த்தபோது, அந்த மணியின் சத்தம் எலிகள் ஓடும் சத்தத்திற்குச் சமமாக இருந்தது. பூனை எலிகளைத் துரத்த முயலும்போது, மணி 'டிங் டிங்' என்று சத்தமிட்டது. அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்டவுடன் எலிகள் அனைத்தும் நொடிப் பொழுதில் ஓடி மறைந்துவிட்டன. பூனைக்கு எலிகளைக் பிடிக்கவே முடியாமல் போனது. இறுதியில், சோமு அந்தப் பூனை பயன் இல்லாமலேயே போனதால், அதைத் தனது வீட்டிலிருந்து அனுப்பி வைத்தார்.
கதையின் நீதி
எந்தவொரு உதவியையும் அல்லது பொருளையும் அதன் விளைவுகளைப் பற்றிச் சிந்திக்காமல் அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடாது.
