നീലമലയിലെ കാട്ടിൽ ഒരു വലിയ പേരാൽമരത്തിന്റെ വേരുകൾക്കിടയിൽ ഒരു കൂട്ടം എലികൾ സന്തോഷത്തോടെ കഴിഞ്ഞുവരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അവരുടെ ആ സമാധാനം അധികകാലം നീണ്ടുനിന്നില്ല.
ആ മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഒരു വലിയ പാമ്പ് താമസിക്കാൻ തുടങ്ങി. എലികൾ പുറത്തിറങ്ങുന്ന നിമിഷം പാമ്പ് അവയെ പിടികൂടി ഭക്ഷിച്ചു. ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി എലികൾ ആ മരത്തിൽ നിന്ന് മാറി അടുത്തുള്ള ഒരു വലിയ പാറക്കെട്ടിന്റെ വിടവിലേക്ക് താമസം മാറി. പക്ഷേ അവിടെയും അവർക്ക് ഒരു പുതിയ അപകടം കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
ആകാശത്ത് പറന്നുനടന്നിരുന്ന ഒരു പരുന്ത് പാറയിൽ ഇരിക്കുന്ന എലികളെ കണ്ടുപിടിച്ചു. അത് പെട്ടെന്ന് താഴേക്ക് പറന്നിറങ്ങി എലികളെ കൊത്തിക്കൊണ്ടുപോയി. താഴെ പാമ്പും മുകളിൽ പരുന്തും എന്ന അവസ്ഥയിലായി എലികൾ.
ആ സമയത്താണ് പീപ്പു എന്ന ബുദ്ധിമാനായ എലി ഒരു ഉപായം പറഞ്ഞത്. "നമ്മൾ ഈ ശത്രുക്കളോട് നേരിട്ട് യുദ്ധം ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല. പകരം അവരെ തമ്മിൽ യുദ്ധം ചെയ്യിക്കാം!"
എലികൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി. "അവർ നമ്മളോട് സംസാരിക്കില്ലല്ലോ, എങ്ങനെ അവർ തമ്മിൽ കാണും?" എന്ന് അവർ ചോദിച്ചു.
പീപ്പു പറഞ്ഞു, "നമ്മുടെ കൂട്ടത്തിലെ ഏറ്റവും വേഗതയുള്ള രണ്ട് എലികളെ നമുക്ക് തിരഞ്ഞെടുക്കാം. ഒരാൾ മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിലും മറ്റൊരാൾ പാറയുടെ വിടവിലും നിൽക്കണം. ഒരേ സമയം അവർ ഓടി വന്ന് ഇടയിലുള്ള ആ വലിയ കുഴിയിലേക്ക് ചാടണം. എലികൾ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നത് കാണുമ്പോൾ പാമ്പും പരുന്തും അവയെ പിടിക്കാൻ ഓടി വരുമ്പോൾ അവർ തമ്മിൽ കൂട്ടിയിടിക്കും."
എലികൾ പീപ്പു പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ ചെയ്തു. വേഗതയുള്ള രണ്ട് എലികൾ ഓടി വന്ന് കുഴിയിൽ ഒളിച്ചു. അത് കണ്ട പാമ്പും പരുന്തും എലികളെ പിടിക്കാൻ ആവേശത്തോടെ ഓടിയെത്തി. എന്നാൽ അവർ എലിയെ തൊടുന്നതിന് മുൻപ് പാമ്പും പരുന്തും തമ്മിൽ വലിയൊരു കൂട്ടിയിടി ഉണ്ടായി. പരിക്കേറ്റവരും ഭയപ്പെട്ടവരുമായ ആ രണ്ട് ശത്രുക്കളും ആ കാട് വിട്ടുപോയി. പിന്നീട് എലികൾ ആ കാട്ടിൽ സമാധാനമായി ജീവിച്ചു.
Moral
ശാരീരിക ശക്തിയേക്കാൾ വലുതാണ് ബുദ്ധിശക്തി.
