മനോഹരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ ആര്യൻ എന്ന ബാലൻ തന്റെ മുത്തച്ഛനോടൊപ്പം താമസിച്ചിരുന്നു. ആ ഗ്രാമത്തിലെ വലിയ കുളം അവരുടെ ജീവനായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ വർഷം കഠിനമായ വേനൽക്കാലം വന്നു. മാസങ്ങളായി മഴ പെയ്തില്ല. കുളം വറ്റിപ്പോയി, ചെടികളെല്ലാം വാടിത്തളർന്നു. ആര്യന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട നായക്കുട്ടി ബ്രൂണോ തളർന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. ദാഹം കൊണ്ട് ബ്രൂണോയ്ക്ക് അനങ്ങാൻ പോലും കഴിയുന്നില്ലായിരുന്നു.
ആര്യന്റെ കയ്യിൽ ആ ദിവസത്തേക്കുള്ള ഒരേയൊരു ചെറിയ പാത്രം വെള്ളം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അവൻ ആ വെള്ളം കുടിക്കുകയാണെങ്കിൽ തന്റെ ദാഹം മാറും. എന്നാൽ ബ്രൂണോയുടെ അവസ്ഥ കണ്ടപ്പോൾ അവന് വിഷമം തോന്നി. അവൻ ആ വെള്ളം ബ്രൂണോയ്ക്ക് നൽകി. ആ നിമിഷം തന്നെ ആകാശം കറുത്തു ഇരുണ്ടു. വലിയ മഴത്തുള്ളികൾ ഭൂമിയിലേക്ക് പതിച്ചു തുടങ്ങി. വറ്റിവരണ്ട മണ്ണ് നനഞ്ഞു കുതിർന്നു, കുളം നിറഞ്ഞു തുടങ്ങി. ആര്യൻ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു, 'മുത്തച്ഛാ, ഈ മഴ വെറും വെള്ളമല്ല, ഇത് ലോകത്തിന് നൽകുന്ന അമൃതാണ്!'
