ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். அந்த கிராமத்தில் ஒரு பெரிய ஏரி இருந்தது. ஒரு கோடை காலத்தில், பல மாதங்களாகவே மழை பெய்யவில்லை. ஏரி வறண்டு போனது, நிலத்தில் இருந்த செடி கொடிகள் எல்லாம் வாடிப் போயின. மாறன் தன் செல்ல நாய்க்குட்டியான 'மணி'யைப் பார்த்து வருத்தப்பட்டான். மணி தாகத்தால் சோர்ந்து போய் இருந்தது. மாறன் தன் குடிநீரைத் தேடிப் போனான், ஆனால் அவனிடம் இருந்த சிறிய பாத்திரத்தில் மிகக் குறைந்த அளவே தண்ணீர் இருந்தது.
மாறன் யோசித்தான், 'இந்தத் தண்ணீரை நான் குடித்துவிட்டால், மணி தாகம் தீரவில்லை'. அவன் தன் கையில் இருந்த அந்தச் சிறிய அளவு நீரை மணியிடம் கொடுத்தான். மணி அந்தத் தண்ணீரைத் குடித்துவிட்டு மெல்ல எழுந்து நின்றது. அப்போது வானம் கரு clouds மூடியது. மெல்லத் துளிகளாக மழை பெய்யத் தொடங்கியது. அந்த மழை பெய்யத் தொடங்கியதும், வறண்ட நிலம் உயிர் பெற்றது, ஏரி நிரம்பத் தொடங்கியது, பறவைகள் பாடின. மாறன் தன் தாத்தாவிடம் சொன்னான், 'தாத்தா, இந்த மழை வெறும் தண்ணீர் அல்ல, இதுதான் உலகத்தை வாழ வைக்கும் அமுதம்!' தாத்தா புன்னகையுடன், 'ஆமாம் மாறன், மழை இல்லையென்றால் இந்த உலகம் இல்லை' என்றார்.
