കവിമതിയുടെ നിയന്ത്രണം

ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ കവിമതി എന്ന പെൺകുട്ടി തന്റെ അച്ഛനോടൊപ്പം താമസിച്ചിരുന്നു. അവൾക്ക് വളരെ പ്രിയപ്പെട്ട ഒരു ചെറിയ മരപ്പെട്ടിയുണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ അവൾ ശേഖരിച്ച മനോഹരമായ കല്ലുകളും വർണ്ണപ്പട്ടകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, അവളുടെ അനിയൻ കതിർ കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അറിയാതെ ആ പെട്ടി തട്ടി താഴെയിട്ടു. പെട്ടി തറയിൽ വീണപ്പോൾ അതിനുള്ളിലെ കല്ലുകൾ ചിതറുകയും ചിലത് പൊട്ടിപ്പോകുകയും ചെയ്തു. കവിമതിക്ക് വല്ലാത്ത ദേഷ്യം വന്നു. അവളുടെ മുഖം ചുവന്നു, കൈകൾ വിറച്ചു. കതിർ പേടിച്ച് വിറച്ചു നിന്നു. കവിമതി അവനെ ചീത്ത വിളിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. എന്നാൽ, അപ്പോൾ അവളുടെ അച്ഛന്റെ വാക്കുകൾ ഓർമ്മ വന്നു: 'നിന്റെ വികാരങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ പഠിക്കുന്നത് വലിയൊരു അറിവാണ്.' കവിമതി ദീർഘമായി ഒരു ശ്വാസം എടുത്തു. കണ്ണുകൾ അടച്ച് ശാന്തമായി ഇരുന്നു. ദേഷ്യം പതുക്കെ മാറാൻ തുടങ്ങി. അവൾ കതിറിനെ നോക്കി മൃദുവായി പറഞ്ഞു, 'സാരമില്ല കതിർ, നമുക്ക് ഇത് ഒരുമിച്ച് ശരിയാക്കാം.' കതിർ ആശ്വാസത്തോടെ അവളെ നോക്കി. കവിമതിയുടെ ഈ പ്രവർത്തി കണ്ട അച്ഛൻ അഭിമാനത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു. സ്വന്തം മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിച്ചതിലൂടെ അവൾ എല്ലാവർക്കും മാതൃകയായി മാറി.