கவின்மதியின் பொறுமை

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கவின்மதியென்னும் சிறுமி தன் தந்தையுடன் வசித்து வந்தாள். அவளுக்குப் பிடித்தமான ஒரு சிறிய மரப்பெட்டி இருந்தது. அதில் அவள் சேகரித்த அழகான கற்களும், வண்ணக் கோலங்களும் இருந்தன. ஒரு நாள், அவளது தம்பி கதிர் விளையாடும்போது தெரியாமல் அந்தப் பெட்டியைத் தட்டிவிட்டான். பெட்டி கீழே விழுந்து, அதில் இருந்த கற்கள் சிதறி, சில கற்கள் உடைந்து போயின. கவின்மதிக்கு மிகுந்த கோபம் வந்தது. அவளது கண்கள் சிவந்தன, கைகள் நடுங்கின. கதிர் பயந்து போய் நின்றான். கவின்மதி கத்த நினைத்தாள், கதிரைத் திட்ட நினைத்தாள். ஆனால், அப்போது அவள் தந்தையின் முகம் நினைவுக்கு வந்தது. 'உன் கோபத்தை நீயே கட்டுப்படுத்தினால், நீ மற்றவர்களை விட உயர்ந்தவள் ஆகிவிடுவாய்' என்று அவர் அடிக்கடி கூறுவார். கவின்மதி ஒரு நீண்ட மூச்சை இழுத்து விட்டாள். கண்களை மூடி அமைதியாக இருந்தாள். கோபம் மெல்ல மெல்லக் குறையத் தொடங்கியது. அவள் கதிரைப் பார்த்து, 'பரவாயில்லை கதிர், நாம் சேர்ந்து இதைச் சரி செய்யலாம்' என்று மென்மையாகச் சொன்னாள். கதிர் நிம்மதி அடைந்தான். கவின்மதியின் இந்தத் தெளிவான முடிவு அவளது தந்தைக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியைக் கொடுத்தது. கோபத்தை வென்ற கவின்மதி, அன்று முதல் அந்த கிராமத்தில் ஒரு முதிர்ச்சியான சிறுமியாகப் போற்றப்பட்டாள்.