ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്ന ബാലനും അവന്റെ മുത്തശ്ശനും താമസിച്ചിരുന്നു. എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളോടും വലിയ സ്നേഹമായിരുന്നു അർജുന്. ഒരു ദിവസം, അവന്റെ കൂട്ടുകാരനായ റോഹൻ വലിയൊരു ഇറച്ചി കഷ്ണം കഴിക്കുന്നത് അർജുൻ കണ്ടു.
'റോഹൻ, നീ എന്തിനാണ് അത് കഴിക്കുന്നത്?' അർജുൻ ചോദിച്ചു.
'ഇത് എനിക്ക് ഇഷ്ടമാണ്, ഇത് എനിക്ക് കരുത്ത് നൽകുന്നു!' റോഹൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അർജുൻ വിഷമത്തോടെ പറഞ്ഞു, 'പക്ഷേ റോഹൻ, ആ ജീവി അതിന്റെ ജീവൻ നൽകിയാണ് നമുക്ക് ഭക്ഷണമായി മാറുന്നത്. നമ്മുടെ ശരീരം വളർത്താൻ വേണ്ടി മറ്റൊരു ജീവിയുടെ ശരീരം നശിപ്പിക്കുന്നത് എങ്ങനെയാണ് കരുണയായി മാറുന്നത്?'
അന്ന് രാത്രി അർജുൻ മുത്തശ്ശനോട് ഈ കാര്യം പറഞ്ഞു. മുത്തശ്ശൻ പറഞ്ഞു, 'അർജുൻ, മറ്റുള്ളവരുടെ വേദന സ്വന്തം വേദനയായി കാണുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ കാരുണ്യം. സ്വന്തം മാംസം വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ മറ്റൊരു ജീവിയുടെ മാംസം ഭക്ഷിക്കുന്നവന് എങ്ങനെ കരുണ ഉണ്ടാകാൻ കഴിയും?'
ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ റോഹന്റെ മനസ്സ് മാറി. മറ്റുള്ളവനെ വേദനിപ്പിക്കാതെ ജീവിക്കണമെന്ന് അവൻ തീരുമാനിച്ചു.
