ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். கதிர் மற்ற விலங்குகளை மிகவும் நேசிப்பான். ஒரு நாள், கதிர் தனது நண்பன் ரவிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தான். ரவி ஒரு பெரிய இறைச்சித் துண்டைத் தின்று கொண்டிருந்தான். கதிர் அதைப் பார்த்துவிட்டு, 'ரவி, நீ ஏன் இதைச் செய்கிறாய்?' என்று கேட்டான்.
ரவி சிரித்துக்கொண்டே, 'இது எனக்குப் பிடித்த உணவு, இது எனக்கு வலிமை தரும்' என்றான். கதிர் அமைதியாகச் சொன்னான், 'ஆனால் ரவி, அந்த விலங்கு தன் உயிரைத் தந்து நமக்கு உணவாகிறது. அதன் வலியை நாம் உணரவில்லையா? நம் உடலை வளர்ப்பதற்காக இன்னொரு உயிரின் உடலை அழிப்பது எப்படி அன்பாக இருக்கும்?'
ரவிக்கு அந்த நிமிடம் எதுவும் புரியவில்லை. ஆனால் அன்று இரவு, கதிர் தன் தாத்தாவிடம் இதைப் பற்றி கேட்டான். தாத்தா மென்மையாகச் சொன்னார், 'கதிர், உண்மையான அன்பு என்பது மற்ற உயிர்களின் வலியைத் தன் வலியாகக் காண்பது. ஒருவன் தன் பசியைத் தீர்க்க மற்ற உயிர்களின் உயிரைப் பறிக்கிறான் என்றால், அவனிடம் கருணை எப்படி இருக்க முடியும்?'
மறுநாள் காலை, ரவி கதிரைப் பார்த்தபோது, அவன் கையில் இருந்த உணவை விட, கதிர் காட்டிய அந்தப் பெரிய மனதையே நினைத்துத் திகைத்தான். அன்று முதல் ரவி விலங்குகளைத் துன்புறுத்தாமல், அன்புடன் இருக்கத் தொடங்கினான்.
