ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ ലിയോ എന്ന് പേരുള്ള ഒരു ബാലൻ താമസിച്ചിരുന്നു. അവന്റെ അച്ഛൻ ഒരു സത്യസന്ധനായ വിറകുവെട്ടുകാരനായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം ആ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് ഒരു അപരിചിതൻ വന്നു. അദ്ദേഹം കാണാൻ വളരെ ഭംഗിയുള്ളവനായിരുന്നു, മനോഹരമായ ശബ്ദവും എപ്പോഴും മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരിയും അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്നു. താൻ വലിയൊരു ദാനശീലനാണെന്ന് അദ്ദേഹം എല്ലാവരോടും പറഞ്ഞു.
ഗ്രാമവാസികൾക്കെല്ലാം അദ്ദേഹത്തെ വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം ലിയോയുടെ അച്ഛൻ അദ്ദേഹത്തെ കാണാൻ പോയി. 'സുഹൃത്തേ, നിങ്ങളുടെ സമ്പാദ്യം എന്റെ പക്കൽ ഏൽപ്പിക്കൂ, ഞാൻ അത് ഇരട്ടിയാക്കി തിരികെ നൽകാം,' എന്ന് അദ്ദേഹം വളരെ സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു. ആ വാക്കുകളിൽ വിശ്വസിച്ച് അച്ഛൻ തന്റെ പണം അദ്ദേഹത്തെ ഏൽപ്പിച്ചു.
എന്നാൽ ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ആ മനുഷ്യൻ അപ്രത്യക്ഷനായി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്നേഹപ്രകടനം എല്ലാം വെറും കപടതയായിരുന്നു എന്ന് എല്ലാവരും മനസ്സിലാക്കി.
ലിയോയുടെ സങ്കടം കണ്ട അച്ഛൻ ഒരു ചെറിയ ചുവന്ന പഴം എടുത്ത് അവനെ കാണിച്ചു. 'ലിയോ, ഈ പഴം നോക്കൂ. പുറമെ കാണാൻ എത്ര മനോഹരമാണ്, അല്ലേ? എന്നാൽ ഇതിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ കറുത്ത പാടുണ്ട്. ആ കറുപ്പ് എത്ര കടുപ്പമുള്ളതാണ്! ചില മനുഷ്യരും ഇതുപോലെയാണ്. പുറമെ കാണാൻ നല്ല ഭംഗിയുണ്ടാകാം, പക്ഷേ ഉള്ളിൽ ചതിയും കള്ളത്തരവും നിറഞ്ഞവരായിരിക്കും.'
ഒരാളുടെ പുറംമോടി കണ്ട് അവരെ വിശ്വസിക്കരുത് എന്ന് ലിയോ അന്ന് പഠിച്ചു.
