ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனது தந்தை ஒரு நேர்மையான மரம் வெட்டி. ஒருநாள், அந்த ஊருக்கு ஒரு புதிய மனிதர் வந்தார். அவர் பார்ப்பதற்கு மிகவும் வசீகரமாகவும், மென்மையான குரலுடனும், எப்போதும் முகத்தில் ஒரு புன்னகையுடனும் இருந்தார். அவர் தன்னை ஒரு பெரிய தானியங்கி மற்றும் தர்மவான் என்று அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டார். ஊர் மக்கள் அனைவரும் அவரைப் பார்த்து வியந்தனர்.
கதிரின் தந்தை ஒருநாள் அந்த மனிதரிடம் ஒரு முக்கியமான வேலைக்காகச் சென்றார். அந்த மனிதர் கதிரின் தந்தையிடம், 'நண்பரே, உங்கள் பணத்தை என்னிடம் பாதுகாப்பாகத் தாருங்கள், நான் அதை இரட்டிப்பாக்கித் தருகிறேன்' என்று மிகவும் அன்பாகக் கூறினார். கதிரின் தந்தை அவரை நம்பி தனது சேமிப்புப் பணத்தை ஒப்படைத்தார். ஆனால், சில நாட்களிலேயே அந்த மனிதர் காணாமல் போனார். அவர் கொடுத்த வாக்குறுதிகள் அனைத்தும் வெறும் பொய் என்று தெரிய வந்தது.
கதிர் வருத்தத்துடன் தன் தந்தையைப் பார்த்தான். அப்போது அவனது தந்தை ஒரு சிறிய சிவப்புக் கருங்கொழுந்து பழத்தைக் காட்டினார். 'கதிர், இந்தப்பழத்தைப் பார். இது பார்ப்பதற்கு எவ்வளவு அழகாக, சிவப்பாக இருக்கிறது அல்லவா? ஆனால் இதன் நடுவில் ஒரு சிறிய கருப்புப் புள்ளி இருக்கும். அது எவ்வளவு கருமையாக இருக்கும்! இந்த மனிதரும் அப்படித்தான். வெளியே பார்ப்பதற்கு இனிமையாகத் தெரிந்தாலும், உள்ளுக்குள் தீய எண்ணங்களைக் கொண்டவர்' என்றார்.
கதிர் அன்று ஒரு பெரிய பாடத்தைக் கற்றுக்கொண்டான். ஒருவரின் வெளித்தோற்றத்தை வைத்து அவர்களை எடைபோடக்கூடாது என்று புரிந்துகொண்டான்.
