ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ ലിയോ എന്ന ബാലനും അവന്റെ പിതാവ് തോമസും താമസിച്ചിരുന്നു. ഒരു ദിവസം പുഴക്കരയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, ചെളിയിൽ തിളങ്ങുന്ന ഒരു കല്ല് ലിയോ കണ്ടു. 'അച്ഛാ, നോക്കൂ! എനിക്ക് സ്വർണ്ണം കിട്ടി!' ലിയോ ആവേശത്തോടെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
തോമസ് ആ കല്ല് കയ്യിലെടുത്തു നോക്കി. 'ഇത് സ്വർണ്ണമല്ല ലിയോ, വെയിൽ തട്ടി തിളങ്ങുന്ന ഒരു സാധാരണ കല്ലാണ്,' അദ്ദേഹം ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. എന്നാൽ ലിയോ അത് വിശ്വസിച്ചില്ല. 'ഇല്ല അച്ഛാ, ഇത് സ്വർണ്ണമാണ്! ഇത് വെച്ച് നമുക്ക് വലിയ വീട് പണിയാം!' അവൻ വാശി പിടിച്ചു. ആ കല്ലിനെ അവൻ തന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്പത്തായി കരുതി. കളിക്കാനും പഠിക്കാനും പോലും അവൻ സമയം കണ്ടെത്തിയില്ല.
എന്നാൽ ഒരു ദിവസം കനത്ത മഴ പെയ്തു. പിറ്റേന്ന് വെയിൽ വന്നപ്പോൾ ആ കല്ല് ചെളിയിൽ പുതഞ്ഞ് മങ്ങിയ ഒരു കല്ലായി മാറി. അതിന്റെ തിളക്കം പൂർണ്ണമായും നഷ്ടപ്പെട്ടു. അപ്പോഴാണ് ലിയോയ്ക്ക് സത്യം മനസ്സിലായത്. അവൻ സങ്കടത്തോടെ കരഞ്ഞു. തോമസ് അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ച് പറഞ്ഞു, 'മകനേ, കാഴ്ചയിൽ തിളങ്ങുന്നതെല്ലാം സത്യമാകണമെന്നില്ല. മായയെ സത്യമെന്ന് കരുതി നമ്മൾ വിശ്വസിക്കുമ്പോഴാണ് നമ്മൾ തെറ്റായ വഴിയിൽ പോകുന്നത്.' ലിയോ തന്റെ തെറ്റ് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പുറംമോടിയേക്കാൾ ഉപരിയായി സത്യത്തെയും അറിവിനെയും സ്നേഹിക്കാൻ അവൻ പഠിച്ചു.
