ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தந்தை சோமுவுடன் வசித்து வந்தான். சோமு ஒரு நேர்மையான விவசாயி. ஒரு நாள், காட்டில் உலாவச் சென்றபோது, கதிர் தரையில் மின்னும் ஒரு விசித்திரமான கல்லை கண்டான். அது பார்ப்பதற்குத் தங்கத்தைப் போலவே ஜொலித்தது. 'அப்பா! பாருங்கள், எனக்குத் தங்கம் கிடைத்துவிட்டது!' என்று கதிர் மகிழ்ச்சியில் துள்ளினான்.
சோமு அந்த கல்லை கவனித்துவிட்டு, 'கதிர், இது தங்கம் இல்லை, இது வெறும் ஒரு சாதாரணக் கல். ஆனால் இது சூரிய ஒளியில் மின்னுகிறது, அதனால்தான் நீ ஏமாந்துவிட்டாய்' என்றார் அமைதியாக. ஆனால் கதிர் அதை ஏற்கவில்லை. 'இல்லை அப்பா, இது நிச்சயம் தங்கம்! இதை வைத்து நாம் பெரிய வீடு கட்டலாம், நிறைய பொம்மைகள் வாங்கலாம்' என்று பிடிவாதமாக இருந்தான். அந்த மாயக் கல்லைத் தனது உயிர் போன்ற சொத்தாக அவன் கருதத் தொடங்கினான்.
அடுத்த சில நாட்கள் கதிர் அந்த கல்லைத் தூக்கிக்கொண்டே இருந்தான். அது ஒரு பொக்கிஷம் என்று அவன் நம்பியதால், மற்ற விளையாட்டுகளைக் கூட அவன் விட்டுவிட்டான். ஆனால், ஒரு நாள் மழை பெய்தபோது, அந்த கல் muddy ஆகி மங்கலாகிவிட்டது. அதன் மின்னல் மறைந்து போனது. அப்போதுதான் கதிர் உணர்ந்தான், அது வெறும் ஒரு சாதாரணக் கல் என்று. அவன் அழுதான். சோமு அவனிடம் வந்து, 'கதிர், எது நிலையானது, எது நிலையற்றது என்று தெரியாமல் எதையெல்லாம் உண்மையானது என்று நினைத்து நாம் ஏங்குகிறோமோ, அதுதான் நம் மகிழ்ச்சியைப் பறிக்கும். இந்த கல் போல, உலகத்தில் பல விஷயங்கள் பார்ப்பதற்குப் பிரகாசமாக இருக்கும், ஆனால் அவை உண்மையானவை அல்ல' என்றார்.
கதிர் தன் தவறை உணர்ந்தான். வெறும் மின்னும் பொருட்களின் பின்னால் ஓடாமல், உண்மையான அன்பையும் அறிவையும் தேட வேண்டும் என்று முடிவு செய்தான்.
