നീലഗിരി എന്ന മനോഹരമായ ഗ്രാമത്തിൽ കവിനി എന്നൊരു പെൺകുട്ടി താമസിച്ചിരുന്നു. അവൾക്ക് തുന്നൽ ജോലി വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം ഗ്രാമത്തിലെ ചന്തയിൽ പോയപ്പോൾ, മഴവിൽ നിറമുള്ള ഒരു പട്ടുതുണി അവൾ കണ്ടു. ആ തുണിയുടെ തിളക്കം കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സ് അതിനായി കൊതിച്ചു. 'ഈ തുണി എന്റെ കയ്യിൽ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എത്ര നന്നായേനെ!' അവൾ സ്വയം പറഞ്ഞു.
അന്ന് മുതൽ കവിനിയുടെ ലോകം ആ പട്ടുതുണി മാത്രമായി മാറി. കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം കളിക്കാനോ അമ്മയെ സഹായിക്കാനോ അവൾക്ക് താല്പര്യമില്ലാതായി. ആ ആഗ്രഹം അവളുടെ മനസ്സിനെ മുഴുവൻ കീഴടക്കി. എപ്പോഴും ആ തുണിയെക്കുറിച്ച് മാത്രം ചിന്തിക്കുന്നത് അവളെ അസ്വസ്ഥയാക്കി മാറ്റി. അവളുടെ സന്തോഷം പതുക്കെ നഷ്ടപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഇത് കണ്ട അവളുടെ മുത്തച്ഛൻ അവളോട് പറഞ്ഞു, 'മോളേ, ആഗ്രഹം ഒരു മനോഹരമായ കെണിയാണ്. അത് നമ്മളെ സന്തോഷം നൽകുമെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുമെങ്കിലും, യഥാർത്ഥത്തിൽ അത് നമ്മുടെ സമാധാനം കവർന്നെടുക്കും. ആഗ്രഹങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ചില്ലെങ്കിൽ അവ നമ്മളെ ചതിക്കും.'
തന്റെ തെറ്റ് കവിനി മനസ്സിലാക്കി. ആ തുണിയേക്കാൾ വലുത് തന്റെ മനസ്സിന്റെ സമാധാനമാണെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൾ തന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ പഠിച്ചു, പഴയതുപോലെ സന്തോഷവതിയായി മാറി.
