அழகிய மலைக்கிராமமான நீலகிரியில் கவினி என்ற சிறுமி வாழ்ந்து வந்தாள். அவளுக்குத் தையல் கலை என்றால் மிகவும் பிடிக்கும். ஒரு நாள், கிராமத்துத் திருவிழாவிற்குச் செல்லும்போது, ஒரு கடைக்காரர் ஒரு மின்னும், வண்ணமயமான பட்டுத் துணியைக் காட்டினார். அந்தத் துணியைப் பார்த்ததும் கவினியின் மனம் ஏங்கியது. 'இதை நான் மட்டும் வைத்தால் எவ்வளவு அழகாக இருக்கும்!' என்று அவள் நினைத்தாள்.
அன்று முதல், கவினியின் கவனம் முழுவதும் அந்தத் துணியை நினைப்பிலேயே இருந்தது. அவள் தன் அம்மாவிடம் உதவி செய்ய மறந்தாள், நண்பர்களுடன் விளையாடுவதைக் கூட விட்டுவிட்டாள். அந்த ஆசை அவளை மெல்ல மெல்லத் தனிமைப்படுத்தியது. அவளது எண்ணங்கள் அனைத்தும் அந்தத் துணியைச் சுற்றியே சுழன்றன. ஒரு நாள், அந்தத் துணியை வாங்கத் துடிக்கும் அவளது பதற்றத்தைப் பார்த்த அவளது தாத்தா, அவளிடம் அன்பாகச் சொன்னார், 'கவினி, ஆசை என்பது ஒரு அழகான மேகம் போலத் தெரியும், ஆனால் அது நம் நிம்மதியை மறைக்கும் நிழலாக மாறிவிடும். அது நம்மை ஏமாற்றி, நாம் யார் என்பதை மறக்கச் செய்துவிடும்.'
கவினி தன் தவறை உணர்ந்தாள். அந்தத் துணி அவளுக்குத் தேவையில்லை, ஆனால் அந்த ஆசை அவளது மகிழ்ச்சியைக் குலைத்திருந்தது. அவள் ஆசையைக் கட்டுப்படுத்தக் கற்றுக்கொண்டாள். மீண்டும் அவள் தன் பழைய மகிழ்ச்சியான நிலைக்குத் திரும்பினாள்.
