ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ സോമു എന്നും രഘു എന്നും പേരുള്ള രണ്ട് സുഹൃത്തുക്കൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. സോമു കഠിനാധ്വാനിയായിരുന്നു, പക്ഷേ അവന്റെ ഭാഗ്യം എപ്പോഴും അവനെ വഞ്ചിച്ചു. ഒരു വർഷം കഠിനമായ വരൾച്ച കാരണം സോമുവിന്റെ കൃഷിയെല്ലാം നശിച്ചുപോയി. ആ ദുരിതത്തിൽ സോമു മാനസികമായി തകർന്നുപോയി. 'എന്തുകൊണ്ടാണ് എനിക്ക് മാത്രം ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നത്?' എന്ന് അവൻ പരിതപിച്ചു. ആ കഷ്ടപ്പാടുകൾ അവനെ ദേഷ്യക്കാരനും വിവേകശൂന്യനുമാക്കി മാറ്റി.
മറുഭാഗത്ത്, രഘു സമൃദ്ധിയുള്ള ഒരു കർഷകനായിരുന്നു. അവന്റെ കൃഷിയിടങ്ങൾ എപ്പോഴും പച്ചപ്പണിഞ്ഞു നിന്നു. എന്നാൽ ആ ഐശ്വര്യം രഘുവിനെ അഹങ്കാരിയാക്കിയില്ല. പകരം, തന്റെ സൗകര്യങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് പുതിയ കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കാൻ അവൻ ശ്രമിച്ചു. പുതിയ കൃഷിരീതികളും കാലാവസ്ഥാ മാറ്റങ്ങളും അവൻ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അവന്റെ ഐശ്വര്യം അവന് കൂടുതൽ അറിവും ബുദ്ധിയും നൽകി.
വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയപ്പോൾ, സോമു തന്റെ തെറ്റുകൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. കഷ്ടപ്പാടുകൾ തനിക്ക് നൽകിയ പാഠങ്ങളിൽ നിന്ന് അവൻ ക്ഷമ പഠിച്ചു. രഘുവിന്റെ അറിവ് ഗ്രാമത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്ക് കാരണമായി. വിധി നമ്മുടെ സാഹചര്യങ്ങളെ മാത്രമല്ല, നമ്മുടെ ചിന്താഗതിയെയും മാറ്റുന്നു എന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
