ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமுவும் ரகுவும் என்ற இரண்டு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். சோமு மிகவும் கடின உழைப்பாளி, ஆனால் அவனது வாழ்க்கை எப்போதும் போராட்டமாகவே இருந்தது. ஒருமுறை கடும் வறட்சியால் சோமுவின் பயிர்கள் அனைத்தும் அழிந்துவிட்டன. அந்தத் துயரத்தால் சோமு மிகுந்த மனக்கவலையில் மூழ்கினான். 'ஏன் எனக்கு மட்டும் இப்படி நடக்கிறது?' என்று புலம்பிக்கொண்டே, மற்றவர்களுக்குத் தீங்கு செய்யும் எண்ணம் அவனுக்குள் வந்தது. அவனது கஷ்டம் அவனை ஒரு முட்டாள்தனமான கோபக்காரனாக மாற்றியது.
மறுபுறம், ரகு ஒரு வசதியான விவசாயி. அவனது வாழ்வு செழிப்பாக இருந்தது. ஆனால் ரகு அந்தச் செழிப்பைத் தனது கர்வம் என்று நினைக்கவில்லை. மாறாக, அவனது வசதி அவனுக்குப் புதிய விஷயங்களைக் கற்றுக்கொள்ளும் ஆர்வத்தைத் தந்தது. அவன் புதிய விவசாய முறைகளையும், வானியல் அறிவையும் கற்கத் தொடங்கினான். அவனது நல்வாழ்வு அவனுக்குப் புத்தியையும், அறிவையும் வளர்த்துக் கொடுத்தது.
சில ஆண்டுகள் கழித்து, சோமுவின் நிலைமை மெல்ல மாறத் தொடங்கியது. அவன் தனது தவறுகளை உணர்ந்து, பொறுமையைக் கற்றுக்கொண்டான். ரகுவின் அறிவுக்கூர்மை கிராமத்தையே முன்னேற்ற உதவியது. காலம் மாறும்போது மனிதனின் மனமும், அறிவும் எப்படி மாறுகிறது என்பதை அவர்கள் இருவரும் உணர்ந்தார்கள்.
