പച്ചപ്പണിഞ്ഞ ഒരു രാജ്യത്ത് അർജുൻ എന്ന രാജകുമാരൻ താമസിച്ചിരുന്നു. ഒരു നല്ല ഭരണാധികാരിയാകാൻ എന്ത് ഗുണങ്ങളാണ് വേണ്ടതെന്ന് അവൻ എപ്പോഴും ചിന്തിക്കുമായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ ആ രാജ്യത്ത് ഒരു വലിയ പ്രതിസന്ധി ഉണ്ടായി. അയൽരാജ്യത്തെ ഒരു സേനാധിപൻ അവരുടെ നദി തടഞ്ഞുനിർത്തി, ജനങ്ങളെ കഷ്ടത്തിലാക്കി. അർജുൻ ആദ്യം കാണിച്ചത് ധൈര്യമാണ്. ഭയപ്പെടാതെ തന്റെ സൈന്യത്തോടൊപ്പം അവൻ അതിർത്തിയിൽ നിലയുറപ്പിച്ചു (അഞ്ചാமை).
കർഷകർ പട്ടിണിയിലായപ്പോൾ, രാജകൊട്ടാരത്തിലെ ധാന്യങ്ങൾ അവർക്കായി തുറന്നു കൊടുത്തു (ஈகை/ദാനം). എന്നാൽ യുദ്ധം മാത്രം പരിഹാരമല്ലെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി. ബുദ്ധിപൂർവ്വം ചിന്തിച്ച്, രണ്ട് രാജ്യങ്ങൾക്കും ഗുണകരമാകുന്ന രീതിയിൽ വെള്ളം പങ്കിടാനുള്ള ഒരു കരാർ അവൻ തയ്യാറാക്കി (അറിവ്).
ഈ പദ്ധതിയനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കാൻ അവൻ മടി കാണിച്ചില്ല. പകൽ രാത്രി വ്യത്യാസമില്ലാതെ കഠിനാധ്വാനം ചെയ്തു (അറിവூக்கம்/പരിശ്രമം). അർജുന്റെ ഈ നാല് ഗുണങ്ങൾ കാരണം യുദ്ധമില്ലാതെ തന്നെ പ്രശ്നം പരിഹരിക്കപ്പെട്ടു. ജനങ്ങൾ അവനെ ഒരു യഥാർത്ഥ രാജാവായി വാഴ്ത്തി.
