முன்னொரு காலத்தில், சோழ தேசத்தின் எல்லையில் ஒரு அழகான நாடு இருந்தது. அந்த நாட்டின் இளவரசன் பெயர் இளமாறன். இளமாறன் மிகவும் அன்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு கவலை இருந்தது. 'ஒரு சிறந்த தலைவனாக நான் எப்படி மாறுவது?' என்று அவன் அடிக்கடி யோசிப்பான்.
ஒரு நாள், அந்த நாட்டுக்கு ஒரு பெரிய சோதனை வந்தது. பக்கத்து நாட்டுத் தளபதி ஒருவன், நாட்டின் நீர்நிலைகளைத் தடுத்து நிறுத்தி, மக்களின் வாழ்வாதாரத்தைக் குலைக்க முயன்றான். இளமாறன் இதைக் கேள்விப்பட்டதும் பதறவில்லை. முதலில், அவன் தன் வீரர்களைத் திரட்டி, எதிரியின் சதித் திட்டத்தை எதிர்கொள்ளத் துணிச்சலுடன் முன்வந்தான் (அஞ்சாமை).
இரண்டாவதாக, போர் நடக்கும் சூழலில் கூட, தற்செயலாகப் பாதிக்கப்பட்ட ஏழை விவசாயிகளின் குடும்பங்களுக்குத் தன் கருவூலத்திலிருந்து உணவையும் விதைகளையும் வழங்கினான் (ஈகை). மூன்றாவதாக, எதிரியைத் தாக்குவதற்குப் பதிலாக, போர் வராமல் தடுக்க எப்படிப் பேச்சுவார்த்தை நடத்துவது என்று தன் அமைச்சர்களுடன் ஆலோசித்து ஒரு புத்திசாலித்தனமான திட்டத்தைத் தீட்டினான் (அறிவு).
இறுதியாக, இந்தத் திட்டத்தைச் செயல்படுத்தத் தயங்காமல், இரவு பகல் பாராமல் மிகுந்த சுறுசுறுப்புடன் செயல்பட்டான் (அறிவூக்கம்). இளமாறனின் இந்த நான்கு பண்புகளும் எதிரியைத் திரும்பிப் பார்க்க வைத்தன. இறுதியில், போர் வராமலேயே அமைதி திரும்பியது. மக்கள் இளமாறனைத் தங்கள் மன்னனாகப் போற்றினர்.
இளமாறன் ஒரு சிறந்த மன்னனாக மாறியது அவனது அதிகாரத்தால் அல்ல, அவனிடம் இருந்த அந்த நான்கு குணங்களால்தான்.
