ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മാധവൻ എന്നൊരു കർഷകൻ താമസിച്ചിരുന്നു. ധാരാളം കൃഷിയിടങ്ങളും സമ്പത്തും അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്നു. മാധവൻ തന്റെ സഹോദരന്മാരായ രാഹുലിനോടും വിവേകിനോടും എപ്പോഴും സ്നേഹത്തോടെയാണ് പെരുമാറിയിരുന്നത്. എന്നാൽ ഒരു കാലത്ത് കഠിനമായ വരൾച്ച ഉണ്ടാവുകയും മാധവന്റെ കൃഷികൾ നശിക്കുകയും ചെയ്തു. പതുക്കെ പതുക്കെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമ്പാദ്യമെല്ലാം തീർന്നുപോയി, കൃഷിയിടങ്ങളും നഷ്ടപ്പെട്ടു.
മാധവൻ വലിയ വിഷമത്തിലായി. 'എന്റെ സമ്പത്ത് ഇല്ലാതായപ്പോൾ എന്റെ ബന്ധുക്കൾ എന്നെ ഉപേക്ഷിക്കുമോ?' എന്ന് അദ്ദേഹം ഭയന്നു. ഒരു വൈകുന്നേരം അദ്ദേഹം തളർന്നിരിക്കുമ്പോൾ രാഹുലും വിവേകും അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടുത്തെത്തി. അവർ മാധവനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു പറഞ്ഞു, 'മാധവാ, നിനക്ക് പണമില്ലെങ്കിലും ഞങ്ങളുടെ സ്നേഹത്തിന് ഒരു കുറവുമില്ല. ഞങ്ങൾ നിന്റെ കൂടെയുണ്ട്.' അവർ മാധവന് ആവശ്യമായ ഭക്ഷണവും കൃഷി ചെയ്യാൻ ആവശ്യമായ വിത്തുകളും കൊണ്ടുവന്നു. പണം പോയാലും ബന്ധുക്കളുടെ പഴയ സ്നേഹം മാറില്ലെന്ന് മാധവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
