ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு விவசாயி வாழ்ந்து வந்தான். அவனிடம் நிறைய நிலங்களும், மாடுகளும், ஒரு பெரிய வீடும் இருந்தது. மாறன் எப்போதும் தன் உறவினர்களுடன் மகிழ்ச்சியாக இருப்பான். ஆனால், ஒரு வருடம் கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. மழையே இல்லாததால் மாறனின் பயிர்கள் காய்ந்து போயின. அவனிடம் இருந்த சேமிப்பும் தீர்ந்து போனது. மெல்ல மெல்ல அவனது நிலங்களும் காணாமல் போயின. மாறன் இப்போது மிகவும் ஏழ்மையாகிவிட்டான். 'இப்போது என் உறவினர்கள் என்னைப் பார்ப்பார்களா? அல்லது நான் ஏழையாகிவிட்டேன் என்று என்னை விட்டு விலகிவிடுவார்களா?' என்று மாறன் பயந்தான்.
ஆனால், ஒரு நாள் மாலை மாறன் சோகமாகத் தன் வீட்டின் முன் அமர்ந்திருந்தபோது, அவனது தம்பி கதிர் மற்றும் அண்ணன் மாரி அங்கு வந்தார்கள். அவர்கள் மாறனின் கையைப் பிடித்து, 'ஏன் கவலைப்படுகிறாய்? நிலம் போனால் என்ன? நம் அன்பு குறையப்போகிறதா? நாங்கள் இருக்கிறோம் அல்லவா!' என்று ஆறுதல் கூறினார்கள். அவர்கள் இருவரும் மாறனுக்குத் தேவையான உணவையும், வேலை செய்யத் தேவையான கருவிகளையும் கொண்டு வந்தார்கள். பணம் போனாலும், மாறன் மீது அவர்கள் வைத்திருந்த பழைய அன்பு மாறவே இல்லை. மாறன் தன் கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு, உண்மையான உறவுகள் பணத்தைச் சார்ந்து இல்லை என்பதை உணர்ந்தான்.
