മനോഹരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മാധവനും മീരയും താമസിച്ചിരുന്നു. കുട്ടിക്കാലം മുതൽക്കേ അവർ അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നു. എന്നാൽ അവർ വളർന്നപ്പോൾ അവരുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ ഒരു മാറ്റം വന്നു. ഒരു ദിവസം ഗ്രാമത്തിലെ ഉത്സവത്തിനിടെ മാധവൻ മീരയെ കാണാൻ ചെന്നു. എന്നാൽ മീര അവനെ കണ്ട척ം പോലും ചെയ്തില്ല. മാധവൻ സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, അവൾ വളരെ പരുഷമായി മറുപടി പറഞ്ഞു, 'എനിക്ക് നിന്നോട് സംസാരിക്കാൻ താല്പര്യമില്ല.' മാധവന് വലിയ വിഷമമായി. 'അവൾ എന്നെ ഒരു അപരിചിതനെപ്പോലെ കാണുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?' അവൻ ആകുലപ്പെട്ടു.
അന്ന് വൈകുന്നേരം മാധവന്റെ സഹോദരി മീനു അവനോട് ചോദിച്ചു, 'നീ എന്തിനാണ് ഇത്ര സങ്കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്?' മാധവൻ മീരയുടെ പെരുമാറ്റത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു. മീനു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, 'മാധവാ, അവൾ നിന്നെ വെറുക്കുന്നു എന്നല്ല ഇതിനർത്ഥം. ചിലപ്പോൾ സ്നേഹം അധികമാകുമ്പോൾ അത് പുറത്തു കാണിക്കാൻ പേടിയാണ്. മറ്റുള്ളവർ കാണുമോ എന്ന ഭയവും നാണവും കാരണമാണ് അവൾ ഇത്ര കടുപ്പത്തിൽ സംസാരിക്കുന്നത്. അവൾ നിന്നെ ഒരു അന്യനെപ്പോലെ കാണുന്നത് യഥാർത്ഥത്തിൽ നിന്നെ ഒരുപാട് സ്നേഹിക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ്.'
അടുത്ത ദിവസം മാധവൻ മീരയെ വീണ്ടും കണ്ടു. അവൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ മുഖത്ത് ഗൗരവം ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും, അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കം അവൻ കണ്ടു. അവളുടെ കടുപ്പമേറിയ വാക്കുകൾ വെറുപ്പുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് തന്റെ സ്നേഹം മറച്ചുവെക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു ഹൃദയത്തിന്റെ വിറയലാണെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി.
