ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளமாறன் மற்றும் நிலா என்ற இரு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். அவர்கள் சிறுவயது முதலே ஒருவருக்கொருவர் மிகுந்த அன்புடன் வளர்ந்தார்கள். ஆனால், அவர்கள் வளர்ந்த பிறகு, ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொள்ளும் போது ஒருவிதமான தயக்கம் வந்தது. ஒரு நாள், கிராமத்துத் திருவிழாவில் இருவரும் சந்தித்தார்கள். நிலா, இளமாறனைப் பார்த்ததும் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டாள். இளமாறன் கேட்ட கேள்விக்கு, 'எனக்குத் தெரியாது, ஏன் கேட்கிறாய்?' என்று மிகவும் கடுகடுவெனப் பதிலளித்தாள். இளமாறனுக்கு வருத்தமாக இருந்தது. 'நிலா ஏன் என்னை ஒரு அந்நியனைப் போலப் பார்க்கிறாள்? அவள் ஏன் இவ்வளவு கோபமாகப் பேசுகிறாள்?' என்று அவன் யோசித்தான்.
அன்று மாலை, இளமாறனின் தோழி கயல்விழி அவனிடம் வந்தாள். 'இளமாறா, நீ ஏன் சோகமாக இருக்கிறாய்?' என்று கேட்டாள். அவன் நிலாவின் நடத்தையைப் பற்றிச் சொன்னான். கயல்விழி சிரித்துக்கொண்டே சொன்னாள், 'அவள் உன்னை வெறுக்கவில்லை இளமாறா. உண்மையில், உன்னைப் பார்த்ததும் அவளுக்குள் ஏற்படும் அந்தத் தடுமாற்றத்தையே அவள் கோபமாக வெளிப்படுத்துகிறாள். உன்னிடம் பேசத் துடிக்கும் அதே நேரத்தில், மற்றவர்கள் பார்த்துவிடுவார்களோ என்ற பயமும், அவளது வெட்கமும் சேர்ந்துதான் அந்தத் தடித்த சொற்களாக மாறுகின்றன.'
மறுநாள் இளமாறன் நிலாவைச் சந்தித்தான். நிலாவின் கண்கள் கோபமாகத் தெரிந்தாலும், அவளது பார்வையில் ஒரு மெல்லிய ஏக்கம் இருப்பதை அவன் உணர்ந்தான். அவள் பேசிய அந்தச் சிறு சொற்கள் வெறுப்பினால் வந்தவை அல்ல, மாறாகத் தன் அன்பை மறைக்கத் துடிக்கும் ஒருவளின் தடுமாற்றம் என்பதை அவன் புரிந்துகொண்டான். அன்று முதல், அவளது கோபத்திற்குப் பின்னால் இருக்கும் அன்பை அவன் ரசிக்கத் தொடங்கினான்.
