ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ ഇലങ്കോയും നിലയും താമസിച്ചിരുന്നു. അവർ പരസ്പരം വളരെയധികം സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. ഒരു ചെറിയ പിണക്കത്തെത്തുടർന്ന്, ഇലങ്കോയോട് സംസാരിക്കില്ല എന്ന് നില തീരുമാനിച്ചു. 'ഞാൻ അവനോട് ദേഷ്യപ്പെട്ട് ഇരിക്കാൻ പോവുകയാണ്' എന്ന് അവൾ സ്വയം പറഞ്ഞു.
എന്നാൽ, ഇലങ്കോ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വരുമ്പോഴെല്ലാം, അവന്റെ സ്നേഹനിർഭരമായ നോട്ടവും അവൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട പൂക്കളും കൊണ്ടുവരുമ്പോഴെല്ലാം നിലയുടെ ഉള്ളിലെ ദേഷ്യം പതുക്കെ ഇല്ലാതാകാൻ തുടങ്ങി. ചൂടുള്ള തീയിൽ വെണ്ണ ഉരുകുന്നതുപോലെ അവളുടെ ദേഷ്യവും ഉരുകിപ്പോകുന്നത് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും ദേഷ്യം കാണിക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. ഒടുവിൽ, തന്റെ പിണക്കം വെടിഞ്ഞ് അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ അടുത്ത് ചെന്നു. സ്നേഹമുള്ളവർക്ക് ദേഷ്യം അഭിനയിച്ചു കൊണ്ടുപോകാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അവൾ മനസ്സിലാക്കി.
