ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளங்கோவும் நிலாவும் வாழ்ந்து வந்தார்கள். அவர்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் மிகவும் நேசிப்பார்கள். ஒருமுறை, ஒரு சிறிய சண்டைக்காக நிலா, இளங்கோவிடம் பேசாமல் இருக்க முடிவு செய்தாள். 'இனிமேல் நான் அவனிடம் பேசவே மாட்டேன், கோபமாக இருப்பேன்' என்று தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டாள்.
ஆனால், இளங்கோவின் முகத்தைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் நிலாவின் கோபம் மெல்ல மெல்லக் குறையத் தொடங்கியது. அவன் அவளுக்குப் பிடித்தமான மலர்களைக் கொண்டு வரும்போது, அவளது கோபம் நெருப்பில் வைக்கப்பட்ட வெண்ணெயைப் போல உருகுவதைக் கண்டாள். அவனது அன்பான பார்வையும், கனிவான பேச்சும் அவளது பிடிவாதத்தை உடைத்தன. கோபமாக இருக்க நினைத்தாலும், அவனது அன்பிற்கு முன்னால் அவளது இதயம் சரணடைந்தது. இறுதியில், நிலா தன் தவறை உணர்ந்து, புன்னகையோடு அவனிடம் சென்று பேசினாள். உண்மையான அன்பில் இருக்கும்போது, கோபத்தை நீண்ட நேரம் சுமந்து நிற்க முடியாது என்பதை அவள் புரிந்து கொண்டாள்.
