മനോഹരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുനും മീരയും താമസിച്ചിരുന്നു. അർജുൻ ഒരു ശില്പിയായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം തന്റെ പുതിയ ശില്പം പൂർത്തിയാക്കി തിരികെ വന്നപ്പോൾ, അവൻ മീരയെ കണ്ടതും സന്തോഷത്തോടെ അവൾക്ക് അരികിൽ ചെന്ന് പറഞ്ഞു, "മീരാ, ഇന്ന് മുഴുവൻ നിന്നെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകളിലായിരുന്നു ഞാൻ!" അവൻ അവളെ സ്നേഹത്തോടെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
എന്നാൽ മീരയ്ക്ക് അല്പം വിഷമം തോന്നിയിരുന്നു. അവൻ ജോലിയിൽ മുഴുകിയിരുന്നപ്പോൾ താൻ അവഗണിക്കപ്പെട്ടുവെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. അവൾ അവനിൽ നിന്ന് അകന്നു മാറി നിന്ന് മുഖം ചുളിച്ചു പറഞ്ഞു, "നിങ്ങൾ എന്നെ ഓർത്തു എന്ന് പറയുന്നുണ്ടോ? സത്യത്തിൽ നിങ്ങൾ എന്നെ മറന്നുപോയെന്നുதான் എനിക്ക് തോന്നുന്നത്!"
അർജുൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി. "അങ്ങനെയല്ല മീരാ, ഞാൻ നിന്നെ എപ്പോഴും ഓർക്കുന്നുണ്ടല്ലോ!" അവൻ അവളെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ മീര തന്റെ ദേഷ്യം അഭിനയിച്ചു കൊണ്ട് അവനിൽ നിന്ന് മാറി നിന്നു. അർജുൻ അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ച്, "നീയില്ലെങ്കിൽ എനിക്ക് ശില്പങ്ങൾ പോലും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല, എന്നോട് ക്ഷമിക്കൂ," എന്ന് വളരെ മൃദുവായി പറഞ്ഞു. അർജുന്റെ ആ സ്നേഹം കണ്ടപ്പോൾ മീരയുടെ അഭിനയ ദേഷ്യം മാറി. അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ തോളിൽ ചായ്ഞ്ഞു കിടന്നു. ആ ചെറിയ പിണക്കം അവരുടെ സ്നേഹത്തെ കൂടുതൽ വർദ്ധിപ്പിച്ചു.
