ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளமாறனும் நிலாவியும் தம்பதியராக வாழ்ந்து வந்தனர். இளமாறன் ஒரு சிற்பி, நிலா அவனது அன்பிற்குரியவள். ஒரு நாள், இளமாறன் ஒரு புதிய சிலையைச் செதுக்குவதில் மிகவும் மூழ்கியிருந்தான். வேலை முடிந்து மாலை நேரத்தில் வீடு திரும்பியபோது, நிலாவைப் பார்த்ததும் அவனது கண்கள் மின்னின. "நிலா, நாள் முழுவதும் உன் நினைவிலேயே இருந்தேன்!" என்று அன்புடன் அவளைத் தழுவிக்கொண்டான்.
ஆனால் நிலா, அவன் வேலைப்பளுவினால் தன்னைத் தள்ளி வைத்திருப்பதாகத் தவறாக நினைத்துக் கொண்டாள். அவள் முகத்தில் ஒரு சிறு கோபம் தெரிந்தது. அவள் மெல்ல விலகி நின்று, "உள்ளினேன் என்று சொல்கிறீர்களா? உண்மையில் நீங்கள் என்னை மறந்துவிட்டீர்கள் என்றுதான் எனக்குத் தோன்றுகிறது," என்று கடுகடுவெனச் சொன்னாள். அவளது கண்களில் கோபம் இல்லை, மாறாக அவன் மீதான ஏக்கம் இருந்தது.
இளமாறன் குழப்பமடைந்தான். "அப்படியெல்லாம் இல்லை நிலா!" என்று விளக்க முயன்றான். ஆனால் நிலா, தன் அன்பை மறைத்துக்கொண்டு, "இனி வேண்டாம், நான் வேலையைப் பார்க்கிறேன்," என்று கூறித் திரும்பிக்கொண்டாள். இளமாறன் மெல்ல அவளது அருகில் அமர்ந்து, அவளது கைகளைப் பிடித்து, "உன் நினைவே என் உயிரின் மூச்சு. நான் செய்த தவறுக்காக மன்னித்துவிடு," என்று மென்மையாகக் கூறினான். நிலாவின் கோபம் மெல்லக் கரைந்தது. அவள் சிரித்துக் கொண்டே, "உங்களைச் சோதிக்கத்தான் அப்படிச் சொன்னேன்," என்று அவனது தோளில் சாய்ந்தாள். அந்தச் சிறு சண்டையும் அவர்களின் அன்பை இன்னும் ஆழமாக்கியது.
