ஒரு அடர்ந்த காட்டின் ஓரத்தில் இருந்த அழகான கிராமத்தில், நான்கு நண்பர்கள் வாழ்ந்து வந்தனர். அவர்கள் பெயர் கதிர், இளங்கோ, மாறன் மற்றும் செல்வம். அவர்கள் அனைவரும் காட்டில் உள்ள விசித்திரமான இயற்கை ரகசியங்களைக் கற்றுக்கொள்ள ஒரு முனிவரிடம் சென்றனர்.
முனிவர் அவர்களிடம், "வெறுமனே மந்திரங்களைச் சொல்லிக் கொடுப்பது போதாது. அந்த ரகசியங்களைச் சரியாகப் பயன்படுத்தும் புத்திசாலித்தனம் உங்களுக்கு வேண்டும்," என்று எச்சரித்தார். கதிர், இளங்கோ மற்றும் மாறன் ஆகியோர் மிகவும் கவனமாகப் படித்தனர். ஆனால், செல்வம் எப்போதும் விளையாட்டிலேயே மூழ்கியிருந்தான். அவன் மந்திரங்களை மனப்பாடம் செய்யாமல், சும்மா சத்தமாகச் சொல்லிக் கொண்டிருப்பான்.
பல ஆண்டுகள் கழிந்தன. முனிவர் கதிர் அவர்களுக்கு எலும்புகளை இணைக்கும் வித்தையையும், இளங்கோவிற்குத் தோலை உருவாக்கும் வித்தையையும், மாறனுக்கு உயிரூட்டும் வித்தையையும் கற்றுக் கொடுத்தார். செல்வம் எதையும் சரியாகப் புரிந்து கொள்ளாததால், அவனுக்கு எந்த வித்தையும் சொல்லிக் கொடுக்கப்படவில்லை.
ஒரு நாள், அவர்கள் காட்டில் நடந்து செல்லும்போது, ஒரு பெரிய புலியின் எலும்புகள் சிதறிக் கிடப்பதைக் கண்டனர். தங்கள் திறமையை நிரூபிக்க விரும்பிய மூவரும் செயல்பட்டனர். கதிர் எலும்புகளைச் சரியாக இணைத்தான். இளங்கோ அந்த எலும்புகளுக்குத் தடிமனான தோலை உருவாக்கினான். மாறன் தனது மந்திரத்தால் அந்தப் புலிக்கு உயிர் கொடுத்தான்.
திடீரென்று அந்தப் புலி எழுந்து நின்றது. ஆனால், அது நண்பர்களைக் கண்டதும் நன்றியோடு இருக்கவில்லை. அது பசியுடன் இருந்ததால், முதலில் கதிர், இளங்கோ மற்றும் மாறன் ஆகிய மூவரையும் நோக்கிப் பாய்ந்தது! அவர்கள் தப்பிக்க முயன்றபோது, புலி அவர்களைத் தாக்கியது.
அருகில் இருந்த ஒரு மரத்தின் கிளையில் மின்னல் வேகத்தில் ஏறிக்கொண்டான் செல்வம். தன் நண்பர்கள் செய்த தவறை நினைத்து அவன் வருந்தினான். மந்திரம் தெரிந்தால் மட்டும் போதாது, அந்தச் சூழலைச் சமாளிக்கும் விவேகம் இல்லையென்றால், கற்ற கல்வியும் ஆபத்தாகவே முடியும் என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.
பாடம்
வெறும் அறிவை விட, அந்த அறிவை எப்போது, எப்படிப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்ற விவேகமே சிறந்தது.
