ஒரு பெரிய தானியக் கிடங்கில் ஏராளமான எலிகள் வசித்து வந்தன. அவை சேமித்து வைக்கப்பட்டிருந்த தானியங்களைச் சாப்பிட்டுத் தீர்த்தன. இதனால் வருத்தமடைந்த கிடங்கின் உரிமையாளர், எலிகளைப் பிடிக்க ஒரு சுறுசுறுப்பான பூனையைத் தன் வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தார்.
அந்தப் பூனை மிகவும் வேகமானது. ஆனால், எலிகள் மிகவும் புத்திசாலித்தனமாகத் தங்களின் சிறிய ஓட்டைகளிலும், சுவர்களின் இடுக்குகளிலும் ஒளிந்து கொண்டன. பூனை எவ்வளவுதான் துரத்தினாலும், எலிகள் சரியான நேரத்தில் பாதுகாப்பான இடத்திற்குச் சென்றுவிடுவதால் பூனைக்கு ஒன்றும் கிடைக்கவில்லை.
ஒரு நாள் மதியம், அந்தப் பூனை ஒரு மரக்கிளையில் தலைகீழாகத் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. இதைப் பார்த்த ஒரு இளம் எலி, "பாருங்கள்! பூனை கீழே விழுந்துவிட்டது, அது இறந்துவிட்டது! இனி நமக்கு பயமே இல்லை!" என்று கத்தியது. இதைக் கேட்ட மற்ற எலிகள் உற்சாகமடைந்து, தங்கள் பாதுகாப்பான ஓட்டைகளில் இருந்து வெளியே வந்து ஓடி விளையாடத் தொடங்கின.
அப்போது அங்கிருந்த ஒரு வயதான எலி எச்சரித்தது, "நில்லுங்கள்! நண்பர்களே, அவசரப்பட்டு வெளியே வராதீர்கள். பூனை இறந்துவிட்டதா என்பதை உறுதிப்படுத்தாமல் வெளியே வருவது ஆபத்தானது. அது ஏதோ தந்திரம் செய்யக்கூடும்!" என்று கூறியது.
ஆனால், இளைய எலிகள் வயதான எலியின் பேச்சைக் கேட்கவில்லை. "நீ எப்போதும் பயந்த சுபாவம் கொண்டவன், எங்களுக்குத் தெரியாதே!" என்று கூறிவிட்டு, உற்சாகத்தில் ஓடி வந்தன. பூனை உண்மையில் இறக்கவில்லை; அது எலிகள் வெளியே வருவதற்காகக் காத்திருந்தது.
எலிகள் வெளியே வந்தவுடன், பூனை சட்டென்று எழுந்து தாவி, ஓடி வந்த எலிகளை ஒவ்வொன்றாகப் பிடித்தது. வயதான எலி மட்டும் பாதுகாப்பாகத் தனது வளைக்குள் சென்றுவிட்டது. எலிகள் தங்கள் அவசரத்தாலும், மூத்தவரின் அறிவுரையைக் கேட்காததாலும் பெரும் ஆபத்தைச் சந்தித்தன.
பாடம்
அனுபவம் வாய்ந்தவர்களின் அறிவுரையை அலட்சியப்படுத்தக் கூடாது.
