அடர்ந்த பச்சைப்பசேல் என்ற ஒரு காடு இருந்தது. அந்த காட்டின் நடுவே ஒரு தெளிந்த நீரோடை ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அந்த நீரோடையின் குறுக்கே ஒரு குறுகிய மரப்பாலம் அமைந்திருந்தது. அந்தப் பாலம் மிகவும் பழமையானது மற்றும் மிகவும் குறுகியது. அதனால், ஒரு நேரத்தில் ஒரு விலங்கு மட்டுமே அந்தப் பாலத்தின் மீது நடந்து செல்ல முடியும்.
ஒரு நாள், சோமு என்ற ஒரு ஆடு ஆற்றின் ஒரு கரையில் இருந்து மறு கரையை நோக்கிப் பாலத்தில் நடக்கத் தொடங்கியது. சோமு மிகவும் பலசாலி என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்தது. அதே நேரத்தில், மறு கரையில் இருந்து கபிலன் என்ற மற்றொரு ஆடு பாலத்தின் மீது ஏறத் தொடங்கியது.
பாலத்தின் நடுப்பகுதியில் இரண்டு ஆடுகளும் நேருக்கு நேர் சந்தித்தன. சோமு யோசித்தது, 'நான்தான் முதலில் வந்தேன், அதனால் நானே முதலில் செல்ல வேண்டும்.' கபிலன் உறுதியாகக் கூறியது, 'இல்லை, நான் வேகமாகச் செல்ல வேண்டும், நீ பின்வாங்க வேண்டும்!'
இருவரும் ஒரு அங்குலம் கூட பின்வாங்க விரும்பவில்லை. 'நான் தான் பெரியவன்!' என்று ஒரு ஆடு கத்தியது. 'இல்லை, நான் தான் ராஜா!' என்று மற்றொன்று முழங்கியது. அந்தத் திமிரால், இரண்டும் ஒருவருக்கொருவர் வழிவிடாமல்த் தங்கள் கொம்புகளால் ஒருவரை ஒருவர் முட்டத் தொடங்கின.
அவர்கள் சண்டையிட்ட வேகத்தில், அவர்களின் கொம்புகள் ஒன்றோடொன்று சிக்கிக்கொண்டன. தங்களை விடுவித்துக்கொள்ள முயன்றபோது, சமநிலை தவறி, இரண்டு ஆடுகளும் ஆற்றுத் தண்ணீருக்குள் 'தபார்' என்று விழுந்தன. ஆற்று நீரோட்டம் வேகமாக இருந்ததால், அவர்கள் இருவரும் தண்ணீரில் அடித்துச் செல்லப்பட்டனர். இறுதியில், அவர்கள் இருவரும் நனைந்து, காயங்களுடன் கரையை அடைந்தனர். தங்கள் பிடிவாதத்தால் ஒரு அழகான பயணத்தை வீணடித்துவிட்டதை அவர்கள் உணர்ந்தனர்.
பாடம்
தேவையில்லாத பிடிவாதம் எப்போதும் நஷ்டத்தையே தரும்.
