அடர்ந்த பச்சைப்பசேல் என்ற காட்டின் ஓரத்தில் ஒரு சிறிய கிராமம் இருந்தது. அங்கு சோமு என்ற ஆடு மேய்ப்பவர் தனது ஆட்டு மந்தையுடன் வாழ்ந்து வந்தார். ஒரு நாள், காட்டின் ஓரத்திலிருந்த ஒரு பெரிய பாறைக்கு பின்னால் ஒரு நரி மறைந்திருப்பதை சோமு கவனித்தார். அந்த நரியின் பெயர் சினேகா. சினேகா ஆடுகளை வேட்டையாட வரவில்லை, மாறாக பசியால் வாடிக்கொண்டிருந்தது.
சில நாட்களாக சினேகா ஆடுகளுக்கு அருகில் வந்து அமர்ந்தது. சோமு முதலில் பயந்தாலும், சினேகா ஆட்டுக்குட்டிகளைத் தாக்கவில்லை என்பதைக் கண்டு மெல்ல மெல்ல அதன் மீது நம்பிக்கை வைத்தார். சினேகா ஆடுகளுடன் விளையாடுவதையும், சோமு தரும் உணவுத் துண்டுகளை உண்பதையும் பார்த்தபோது, அது ஒரு நல்ல நண்பன் என்று அவர் நம்பினார். "காட்டு விலங்காக இருந்தாலும், இது என் நண்பன்," என்று அவர் பெருமையுடன் நினைப்பார்.
ஒரு நாள், சோமுவின் வீட்டில் ஒரு முக்கியமான வேலை வந்ததால், அவர் பக்கத்து ஊருக்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. சினேகா ஆடுகளுக்குப் பாதுகாப்பாக இருக்கும் என்று கூறிவிட்டு அவர் கிளம்பினார். ஆனால், சோமு சென்ற சில மணி நேரங்களிலேயே, சினேகாவின் இயல்பான வேட்டைத் குணம் வெளிப்பட்டது. ஆடுகளைத் துரத்திப் பிடித்துத் தன் பசியைத் தீர்த்துக் கொண்டு, சினேகா மீண்டும் காட்டிற்குள் ஓடிவிட்டது.
சோமு திரும்பி வந்து பார்த்தபோது, அங்கு ஆடுகள் இல்லை, வெறும் கால்தடங்கள் மட்டுமே இருந்தன. தனது தவறை உணர்ந்த சோமு, கண்ணீருடன் அமர்ந்தார். ஒரு விலங்கின் இயல்பை மாற்ற முயன்றது எவ்வளவு பெரிய தவறு என்பதை அவர் அன்று உணர்ந்தார்.
பாடம்
இயற்கையான குணம் எளிதில் மாறாது; யாரையும் கண்மூடித்தனமாக நம்பக்கூடாது.
