ஒரு அடர்ந்த காட்டில், பலமான சிங்கம் ஒன்று வாழ்ந்து வந்தது. அந்தச் சிங்கத்திற்கு ஒரு நரியும், ஒரு கழுதையும் நண்பர்களாக இருந்தன. ஒரு நாள், இந்த மூவரும் சேர்ந்து ஒரு பெரிய மானைத் தேடிச் சென்றன. நீண்ட நேரத் தேடலுக்குப் பிறகு, ஒரு புதருக்குப் பின்னால் மறைந்திருந்த மானைக் கண்டுபிடித்து, மூவரும் சேர்ந்து அதை வேட்டையாடினர்.
வேட்டையாடி முடித்ததும், சிங்கம் கர்ஜித்தது. "இந்த மானில் யாருக்கு எவ்வளவு பங்கு என்று நீதான் பிரிக்க வேண்டும்," என்று கழுதையிடம் கூறியது.
கழுதை மிகவும் நேர்மையானது. அது மானின் இறைச்சியைச் சரியாக மூன்று சமமான பகுதிகளாகப் பிரித்து வைத்தது. சிங்கத்திற்கு ஒரு பெரிய பகுதி, நரிக்கு ஒரு பகுதி, கழுதைக்கும் ஒரு பகுதி எனச் சமமாக வைத்தது. இதைப் பார்த்த சிங்கம் கடும் கோபமடைந்தது. "என்னது? எனக்கும் இந்தச் சாதாரண கழுதைக்கும் சமமான உணவா? நான் தான் ராஜா!" என்று கத்தியபடி, ஒரு பெரிய அடியைக் கொடுத்து கழுதையைக் கொன்றுவிட்டது.
கழுதை இறந்துவிட்டதைக் கண்ட நரி, பயந்துபோய் நடுங்கியது. ஆனால், அது தன் புத்தியைப் பயன்படுத்த முடிவு செய்தது. சிங்கம் நரியைப் பார்த்து, "இப்போது நீதான் எஞ்சிய இறைச்சியைப் பிரிக்க வேண்டும்," என்று உத்தரவிட்டது.
நரி மெதுவாகச் செயல்பட்டது. அது சிங்கத்திற்கு மானின் அனைத்துப் பெரிய இறைச்சித் துண்டுகளையும் கொடுத்தது. தனக்காக ஒரு சிறிய எலும்புத் துண்டையும், மானின் ஒரு சிறிய கொம்பையும் மட்டும் எடுத்துக் கொண்டது. சிங்கத்தைப் பார்த்து நரி பணிவாகச் சொன்னது, "அரசே, கழுதை எப்படிப் பிரித்தது என்று பார்த்தீர்களா? அது எல்லாத்தையும் சமமாகப் பிரித்தது. ஆனால், நான் உங்களுடைய மேன்மையை உணர்ந்து, உங்களுக்குத் தேவையான சிறந்த பகுதிகளை மட்டுமே கொடுத்துள்ளேன்."
சிங்கம் நரியின் புத்தியைப் பார்த்துச் சிரித்தது. "நீ எவ்வளவு புத்திசாலி! கழுதை செய்த தவறை நீ கற்றுக்கொண்டாய்," என்று கூறிவிட்டு, மானின் இறைச்சியையும் சாப்பிட்டு முடித்தது. பிறகு, கழுதை இறந்து கிடந்த இடத்திற்குச் சென்ற சிங்கம், அங்கிருந்த கழுதையையும் முழுமையாகச் சாப்பிட்டு முடித்தது. நரி தூரத்திலிருந்து இதைப் பார்த்துத் தன் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொண்டதை எண்ணி நிம்மதி அடைந்தது.
அன்று முதல், நரி சிங்கத்திடம் மிகவும் எச்சரிக்கையாக இருக்கத் தொடங்கியது.
பாடம்
அறிவில்லாத மற்றும் பேராசை கொண்டவர்களுடன் நட்பு வைப்பது ஆபத்தானது.
