ஒரு அடர்ந்த காட்டில், கரிகாலன் என்ற சிங்கம் மிகவும் பலசாலி. ஒரு நாள், கரிகாலன் பசியோடு காட்டில் உலாவிக் கொண்டிருந்தபோது, ஒரு சிறிய மானைப் பார்த்தது. அந்த மானை வேட்டையாடி உண்ண வேண்டும் என்று சிங்கம் பாய்ந்து சென்றது.
அதே நேரத்தில், அங்கிருந்த ஒரு பெரிய கரடியும் அந்த மானைத் தனது உணவாகக் கொள்ள ஆசைப்பட்டது. சிங்கம் மானை நெருங்கியபோது, கரடியும் வேகமாக ஓடி வந்து மானின் வழியை மறித்தது.
"இந்த மானை நான் முதலில் பார்த்தேன், அதனால் இது எனக்குத்தான்!" என்று கரடி கர்ஜித்தது.
அதற்கு சிங்கம் கோபத்துடன், "நீ முதலில் பார்த்தால் என்ன? என் territory-க்குள் இது வந்துவிட்டது, அதனால் இது எனக்கு மட்டுமே சொந்தம்!" என்று சவால் விட்டது.
இரு விலங்குகளும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து பயங்கரமாகக் கத்தத் தொடங்கின. அவை இரையைப் பற்றிப் பேசாமல், யார் பெரியவர் என்பதை நிரூபிக்க சண்டையிடத் தொடங்கின. சத்தம் கேட்டு அருகில் இருந்த ஒரு புத்திசாலி நரி இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது.
சிங்கமும் கரடியும் ஒருவரை ஒருவர் தாக்கத் தயாரானபோது, அந்த நரி மெதுவாக மானின் அருகில் சென்றது. மானும் பயந்து போய் நரி பின்னால் சென்றது. சண்டையில் மூழ்கியிருந்த சிங்கமும் கரடியும் தங்களுக்குள் மோதிக்கொண்டே இருந்தன. நரி அந்த மானை அமைதியாகத் தூக்கிக்கொண்டு காட்டின் மறுபக்கம் மறைந்து போனது.
சண்டை முடிவில், சிங்கமும் கரடியும் மிகவும் களைப்படைந்தன. ஆனால், தங்களுக்குக் கிடைக்க வேண்டிய உணவு இப்போது அங்கே இல்லை. சண்டையிட்டதால் இரையை இழந்துவிட்டு, இருவரும் பசியோடு வீடு திரும்ப வேண்டியதாயிற்று.
பாடம்
தேவையில்லாத சண்டையிடுதல் நமக்குக் கிடைக்க வேண்டிய நன்மையைத் தட்டிப்பறிக்கும்.
