ஒரு அழகான பண்ணை வீட்டில் செந்நிறச் சேவல் ஒன்று வாழ்ந்து வந்தது. அதன் பெயர் சுடர். சுடர் மிகவும் சுறுசுறுப்பானது; தினமும் காலையில் எழுந்து தோட்டத்தெங்கும் நடந்து சென்று தானியங்களைத் தேடி உண்ணும். ஒரு நாள் காலை, செடி இலைகளுக்கு நடுவே மின்னும் ஒரு பொருளைச் சுடர் பார்த்தது. அருகில் சென்று பார்த்தபோது, அது அந்த வீட்டின் உரிமையாளரின் விலை உயர்ந்த தங்கத் தோடு! சுடர் அதைத் தன் அலகால் மெதுவாகத் தூக்கியது.
அப்போது அங்கே வந்த ஒரு தெருப் பூனை, அந்தத் தங்கத் தோட்டைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டது. "சுடரே! இதைப் பார்த்தாயா? இது எவ்வளவு பிரகாசமாக இருக்கிறது! இதை நீ யாரிடம் கொடுத்தாலும், உனக்கு மலை போலப் பொன்னையும் வைரத்தையும் தருவார்கள். நீ ஏன் இதைத் திருடிக் கொள்ளக்கூடாது?" என்று ஆசை காட்டியது.
சுடர் அமைதியாகப் புன்னகைத்தது. "நண்பா, நீ சொல்வது சரிதான். ஆனால், இந்தத் தங்கம் எனக்குப் பயன்படாது. எனக்கு ஒரு பிடி தானியம் கிடைத்தால் அதுவே போதும். இந்தத் தங்கத்தினால் என்னால் ஒரு சிறிய அரிசி மூட்டையைக் கூட வாங்க முடியாது. ஆனால், நம்மைப் பாதுகாத்து, தினமும் அன்புடன் உணவளிக்கும் எஜமானர்களிடம் நாம் நேர்மையாக இருப்பதுதான் முக்கியம்," என்று கூறியது.
சுடர் அந்தத் தங்கத் தோட்டைத் தன் அலகால் கவ்விக்கொண்டு மெல்ல நடந்து சென்று, எஜமானரின் காலடியில் வைத்தது. எஜமானர் தனது தொலைந்த நகையைத் Timத் தந்துவிட்டதைக் கண்டு மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார். அவர் சுடரின் நேர்மையைப் பாராட்டி, அதற்குப் பிடித்தமான தானியங்களையும், வசதியான ஒரு புதிய கூரையும் அன்போடு அமைத்துக் கொடுத்தார். சுடர் இப்போது மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அந்தப் பண்ணையில் வாழ்ந்து வந்தது.
பாடம்
நேர்மையே உண்மையான செல்வம்.
