ஒரு அடர்ந்த காட்டின் ஓரத்தில் ஒரு சிறிய ஊத்து மரம் இருந்தது. அந்த மரம் மற்ற பெரிய மரங்களைப் பார்த்து எப்போதும் வருத்தப்படும். "நான் ஏன் இவ்வளவு சிறியதாக இருக்கிறேன்? என்னால் வானத்தை தொட முடியவில்லை, பெரிய பறவைகள் என் கிளைகளில் அமரவே தயங்குகின்றன. என்னை யாரும் அழகாகக் கொண்டாட மாட்டார்கள்," என்று அது எப்போதும் புலம்பும்.
மற்ற மரங்கள், "நீயும் ஒரு அழகான மரம் தான், உனக்கான நேரம் வரும்," என்று ஆறுதல் கூறின. ஆனால், அந்த மரம் தன் குறையை மட்டுமே பார்த்தது.
ஒரு நாள், காட்டில் வேலை செய்யும் ஒரு தோட்டக்காரர் அங்கு வந்தார். அவர் அங்கிருந்த உயரமான மரங்களை ஒவ்வொன்றாக வெட்டிச் சென்றார். அந்தச் சிறிய மரம், "அப்பாடா! நான் சிறியதாக இருப்பதால் அவர் என்னை விட்டுச் சென்றுவிடுவார். நான் பெரிய மரமாக இருந்தால் இன்று என்னுடன் இருப்பார்," என்று நினைத்துக்கொண்டது. ஆனால், தோட்டக்காரர் அந்தச் சிறிய மரத்தையும் கவனிக்காமல் எடுத்துச் சென்றார்.
சிறிது நேரத்தில், ஒரு குடும்பம் அந்தத் தோட்டத்திற்கு வந்தது. அவர்கள் பெரிய மரங்களைத் தேடினார்கள். ஆனால், ஒரு சிறிய சிறுவன் மட்டும் அந்தச் சிறிய மரத்தைப் பார்த்து, "அம்மா, எனக்கு இந்தச் சிறிய மரம் தான் பிடிச்சிருக்கு! இது ரொம்ப அழகா இருக்கு," என்று கேட்டான்.
அவன் அம்மா முதலில் தயங்கினாலும், அந்தச் சிறுவனின் மகிழ்ச்சியைக் கண்டு அந்த மரத்தை வாங்கிக் கொடுத்தார்.
வீட்டிற்குச் சென்றதும், பெரிய மரங்களை அலங்கரிப்பது கடினமாக இருந்தது. ஆனால், அந்தச் சிறுவன் தன் நண்பர்களுடன் சேர்ந்து அந்தச் சிறிய மரத்தை மெதுவாக அலங்கரிக்கத் தொடங்கினான். அந்த மரம் சிறியதாக இருந்ததால், சிறுவர்கள் எளிதாக அதன் கிளைகளுக்குக் கீழே நின்று, வண்ணமயமான விளக்குகளையும் மணிகளையும் தொங்கவிட்டார்கள். அந்த மரம் இப்போது ஒரு சிறிய மாயாஜாலக் காடு போல மின்னியது.
அனைவரும் அந்தச் சிறிய மரத்தின் அழகைப் பார்த்து வியந்தார்கள். "இந்த மரம் எவ்வளவு வசதியாகவும் அழகாகவும் இருக்கிறது!" என்று பெரியவர்கள் பாராட்டினார்கள். அப்போதுதான் அந்த மரம் உணர்ந்தது, தான் சிறியதாக இருந்தது ஒரு குறையல்ல, அது சிறுவர்களின் மகிழ்ச்சிக்காகவே படைக்கப்பட்ட ஒரு வரம் என்று.
பாடம்
நம்மிடம் இருப்பதை வைத்து மகிழ்ச்சியடைய வேண்டும்; ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு தனித்துவமான பயன் உண்டு.
