ஒரு அழகான மலைப்பகுதியில், நிலா என்ற இளவரசி வாழ்ந்து வந்தாள். அவள் அன்பானவள் மட்டுமல்லாமல், இயற்கையையும் விலங்குகளையும் மிகவும் நேசிப்பவள். அவளது தோட்டத்திலிருந்த பூக்கள் எப்போதும் அவளது சிரிப்பைப் போலவே மலர்ந்திருக்கும்.
அதே அரண்மனையில் பணிபுரியும் மாயா என்ற பெண், இளவரசியின் நற்பண்புகளைப் பார்த்து மிகுந்த பொறாமை கொண்டவள். மாயாவின் பாட்டி ஒரு தீய மந்திரவாதி. இளவரசியை ஒரு பாடம் புகட்ட வேண்டும் என்று நினைத்த மாயா, தனது பாட்டியிடம் உதவி கேட்டாள்.
மாயாவின் பாட்டி ஒரு விசித்திரமான கருப்பு மலரைத் தயாரித்தாள். "இந்த மலர் பார்ப்பதற்கு மிகவும் அழகாக இருக்கும், ஆனால் இதைத் தொடும் எவரும் ஒரு நீண்ட உறக்கத்தில் ஆழ்ந்துவிடுவார்கள்," என்று எச்சரித்தாள்.
ஒரு நாள், இளவரசி தனது வழக்கம்போல மலர்ச் சோலையில் நடந்து கொண்டிருந்தபோது, மாயா அவளிடம் ஒரு அழகான கருப்பு மலரை நீட்டினாள். "இளவரசியே, இந்த அரிய மலரை உங்களுக்காகக் கொண்டு வந்திருக்கிறேன்," என்று பொய்யாகப் புகழ்ந்தாள்.
இளவரசி அந்த மலரின் அழகில் மயங்கி, அதைத் தனது தலைமுடித் தொடராக அணிந்து கொண்டாள். அடுத்த நொடியே, அந்த மலர் ஒரு மாயக் கூண்டாக மாறி இளவரசியை உள்ளே இழுத்துக்கொண்டது. இளவரசி அந்த மலருக்குள் ஒரு மர்மமான உலகத்தில் சிறைபட்டாள். அந்த மலர் காற்றில் மிதந்து சென்று, ஒரு அடர்ந்த காட்டின் நடுவே விழுந்து கிடந்தது.
பல ஆண்டுகள் கடந்தன. அந்தப் பகுதிக்குக் கவின் என்ற இளவரசன் வந்தான். அவன் காட்டில் நடந்து செல்லும்போது, மின்னும் ஒரு கருப்பு மலரைப் பார்த்தான். அது மிகவும் விசித்திரமாக இருந்ததால், அதைத் தனது அரண்மனைத் தோட்டத்திற்கு எடுத்துச் சென்று நட்டான். ஆனால், எவ்வளவு தண்ணீர் ஊற்றினாலும் அந்தச் செடி வளரவே இல்லை. கவின் மிகவும் வருத்தமடைந்தான்.
ஒரு நாள், செடியின் மீது இருந்த கவலையை நீக்க கவின் தானே ஒரு குடம் தண்ணீர் எடுத்து வந்து அந்தச் செடிக்கு ஊற்றினான். அவன் அன்புடன் தண்ணீர் ஊற்றிய அந்தத் தருணத்தில், அந்த மந்திரக் கூண்டு உடைந்தது. மலருக்குள் இருந்த இளவரசி மெல்லக் கண்களைத் திறந்து வெளியே வந்தாள். கவினின் அன்பும் அக்கறையும் அந்தத் தீய மந்திரத்தை உடைத்திருந்தது. இளவரசியை மீண்டும் அவளது பெற்றோரிடம் பாதுகாப்பாக அனுப்பி வைத்தான் கவின். இருவரும் அந்தத் தோட்டத்தையே மகிழ்ச்சியால் நிரப்பினார்கள்.
பாடம்
பொறாமை அழிவைத் தரும்; அன்பு எதையும் வெல்லும்.
