ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் இருந்த ஒரு சிறிய விடுதியில், ஆதித் மற்றும் அவனது தந்தை ரவி தங்கியிருந்தார்கள். விடுதியில் உணவு அருந்திக்கொண்டிருந்தபோது, ஆதித் மிகவும் சோகமாகத் தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்தான். அவனது முகத்தில் இருந்த அந்தத் தனிமை மற்றும் பயம் விடுதியின் உரிமையாளர் மணியின் கவனத்திற்கு வந்தது.
மணி மெதுவாக ஆதித்தின் தந்தையிடம் சென்று, "ஐயா, உங்கள் மகனுக்கு ஏதேனும் অসুবিধা இருக்கிறதா? எங்களால் ஏதாவது செய்ய முடியுமா?" என்று கேட்டார். ரவி ஒரு பெருமூச்சு விட்டு, மெல்லிய குரலில், "நன்றி ஐயா. என் மகனுக்கு ஒரு கடினமான உடல்நலப் பிரச்சினை ஏற்பட்டுள்ளது. நாளை மருத்துவமனை சிகிச்சையின் ஒரு பகுதியாக அவனது தலைமுடியை நீக்க வேண்டியிருக்கும். அதனால் அவன் மிகவும் பயந்து போயிருக்கிறான். தயவுசெய்து யாரும் அவனைப் பார்த்துப் பரிதாபப்பட வேண்டாம், அது அவனை இன்னும் சோகமாக்கிவிடும்," என்று கூறினார்.
மறுநாள் காலை, ஆதித் தனது தலைமுடியை நீக்கிய பிறகு, மிகுந்த தயக்கத்துடனும் பயத்துடனும் விடுதியின் உணவகத்திற்கு வந்தான். அவன் உள்ளே நுழைந்ததும், அங்கிருந்த ஒரு விசித்திரமான காட்சியைப் பார்த்து அப்படியே நின்றான். அங்கு உணவருந்திக் கொண்டிருந்த மற்ற விருந்தினர்கள் அனைவரும் தங்கள் தலைமுடியை நீக்கிவிட்டு மொட்டையடித்த நிலையில் இருந்தார்கள்!
அவர்கள் ஆதித்தைப் பார்த்துப் பரிதாபமாகப் பார்க்கவில்லை; மாறாக, புன்னகையுடனும் அன்பான பார்வையுடனும் அவனை வரவேற்றார்கள். அந்த விடுதியின் உரிமையாளர் மணியும் அவர்களுடன் சேர்ந்து அந்தப் புன்னகையைத் தந்தார். அந்தத் தருணத்தில் ஆதித் உணர்ந்தான், தான் தனியாக இல்லை என்று. முன்பே தெரியாத அந்த மனிதர்களின் இந்த மௌனமான ஆதரவு, அவனுக்குள் ஒரு பெரிய நம்பிக்கையை விதைத்தது.
"நீங்கள் எனக்குத் தெரியாதவர்கள், ஆனால் என் பயத்தைப் போக்க இவ்வளவு பெரிய செயலைச் செய்திருக்கிறீர்கள். உங்கள் அன்பிற்கு நன்றி!" என்று ஆதித் கண்கலங்கியபடி கூறினான். அந்த அன்பான சூழலால் தைரியம் பெற்ற ஆதித், தனது சிகிச்சையைத் துணிச்சலுடன் எதிர்கொண்டான். அந்த மௌனமான அன்பின் சக்தியால், அவன் நோயிலிருந்து மீண்டு ஒரு சிறந்த மனிதனாக வாழ்ந்தான்.
பாடம்
மற்றவர்களின் உணர்வுகளைப் புரிந்து கொண்டு காட்டும் மௌனமான அன்பும் ஆதரவும், ஒருவரைப் பெரிய போராட்டத்தையும் வெல்ல வைக்கும்.
