பழைய காலத்துத் தமிழ்நாட்டின் ஒரு அழகான கிராமத்தில், கரிகாலன் என்ற இளைஞன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் உடல் வலிமையில் சிறந்தவன் மட்டுமல்ல, எதற்கும் கலங்காத மனதிடமும், எதையும் யோசித்துச் செயல்படும் புத்திசாலித்தனமும் கொண்டவன். அவனது இந்தத் திறமையைப் பார்த்த ஊர் மக்கள் அவனைப் போற்றிப் புகழ்ந்தனர்.
ஆனால், அந்த ஊரை ஆண்ட மன்னன் விக்கிரமன் மிகுந்த பொறாமை கொண்டவன். மக்கள் அனைவரும் கரிகாலனைப் புகழ்வதைக் கண்டு, அவனது புகழ் குறைய வேண்டும் என்று எண்ணினான். எனவே, கரிகாலனை ஒரு கடினமானப் பணியில் ஈடுபடுத்த முடிவு செய்தான். 'நீ அந்தப் பாறைப் பள்ளத்தாக்கிற்குச் சென்று, அங்குள்ள அபூர்வமான நீலக்கல் மாணிக்கத்தை மட்டும் கொண்டு வர வேண்டும்' என்று கட்டளையிட்டான்.
கரிகாலன் அந்தப் பள்ளத்தாக்கிற்குச் சென்றான். அங்கு ஒரு முதியவர் ஒரு பெரிய பாறையின் அடியில் அமர்ந்து ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தார். அந்தத் தடையைத் தாண்டினால் மட்டுமே மாணிக்கம் இருக்கும் இடத்திற்குச் செல்ல முடியும். கரிகாலன் அந்த முதியவரிடம் பாதையைக் கேட்டான். ஆனால், அந்த முதியவர் ஒரு மாயாவி! அவர் கரிகாலனிடமிருந்து தப்பிக்கப் பறவையாகவும், முயலாகவும் உருவம் மாறினார். ஆனால், கரிகாலன் தனது விடாமுயற்சியால் அவரைத் துரத்திப் பிடித்து, மாணிக்கம் இருக்கும் இடத்தைக் கண்டறிந்தான்.
அங்கே ஒரு பெரிய மலைக் கரையைத் தாண்டும்போது, ஒரு பிரம்மாண்டமான மலைக்கழுதை வழிமறித்தது. அது மிகவும் வலிமையானது. கரிகாலன் அவனுடன் மல்லுக்கட்டி, தனது பலத்தையும் புத்திசாலித்தனத்தையும் பயன்படுத்தி அந்தத் தடையைத் தாண்டினான்.
மாணிக்கம் இருந்த இடத்திற்குச் சென்றபோது, அங்கே ஒரு முனிவர் வானத்தின் ஒரு பகுதியைத் தாங்கிப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தார். அந்தப் பகுதி சரியாமல் போனால் உலகம் அழியும் என்பதால் அவர் அந்தப் பெரும் சுமையைச் சுமந்து கொண்டிருந்தார். கரிகாலன் அவரிடம், 'முனிவரே, எனக்கு அந்த நீலக்கல் மாணிக்கம் தேவைப்படுகிறது. தயவுசெய்து ஒரு நிமிடம் மட்டும் அந்தச் சுமையை நான் தாங்குகிறேன்' என்று பணிவுடன் கேட்டான்.
முனிவர் சம்மதித்தார். கரிகாலன் அந்தப் பெரும் சுமையைத் தனது தோள்களில் ஏற்றிப் பிடித்துக் கொண்டான். ஆனால், அந்தச் சுமை மிகவும் கனமானது. முனிவர் மாணிக்கத்தைக் கொடுத்துவிட்டுச் செல்ல முயன்றபோது, கரிகாலன் ஒரு தந்திரம் செய்தான். 'முனிவரே, இந்தச் சுமை மிகக் கனமாக இருக்கிறது. நான் ஒரு மென்மையானத் துணியை என் தோளில் மாட்டிக்கொள்ள வேண்டும். நீங்கள் அந்தத் துணியை ஒரு கணம் பிடித்துக் கொண்டால், நான் சுமையை எளிதாகத் தூக்கித் தருவேன்' என்றான்.
முனிவர் அந்தத் துணியைப் பிடிக்கத் தலை குனிந்த அடுத்த நொடி, கரிகாலன் அந்த நீலக்கல் மாணிக்கத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு மின்னல் வேகத்தில் அங்கிருந்து தப்பினான். மன்னன் விக்கிரமன் கரிகாலனின் வீரத்தையும், அவன் செய்த தந்திரத்தையும் கண்டு வியந்தான். தனது தவறை உணர்ந்த மன்னன், கரிகாலனைத் தனது அமைச்சராக நியமித்து கௌரவித்தான்.
பாடம்
வலிமையுடன் புத்திசாலித்தனமும் சேர்ந்தால் எந்தத் தடையையும் வெல்லலாம்.
