ஒரு அடர்ந்த காட்டின் ஓரத்தில் பசுமையான புல்வெளி இருந்தது. அங்கே நான்கு மாடுகள் - சோமு, ராமு, கபிலன் மற்றும் மணி - மிகவும் நெருக்கமான நண்பர்களாக வாழ்ந்து வந்தன. அவை எங்கு சென்றாலும் ஒன்றாகவே செல்லும். ஒருவேளை ஒரு புலி அவற்றைத் தாக்க வந்தால் கூட, நான்கு மாடுகளும் ஒன்று சேர்ந்து தங்கள் கொம்புகளால் புலியைக் கொம்பு குத்தி விரட்டிவிடும். இதனால் அந்தப் புலி அந்த மாடுகளைப் பயந்து கொண்டே பார்த்துக்கொண்டே இருந்தது.
ஒரு நாள், புல்வெளியில் இருந்த ஒரு சிறிய இடத்தைப் பகிர்ந்து கொள்வதில் நான்கு மாடுகளுக்கும் இடையே வாக்குவாதம் ஏற்பட்டது. "இந்த இடம் எனக்குத் தான் வேண்டும்!" என்று சோமு கத்தியது. "இல்லை, நான் முதலில் இங்கே வந்தேன்!" என்று மணி சண்டையிட்டது. அந்தச் சண்டை பெரிதாகி, நான்கு மாடுகளும் ஒருவருக்கொருவர் பேசாமல் தனித்தனியாகப் பிரிந்து வெவ்வேறு திசைகளில் மேயத் தொடங்கின.
இதைப் பார்த்த புலிக்குத் திருஷ்டி பட்டது போல மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது. "இப்போதுதான் எனக்கு விருந்து காத்திருக்கிறது!" என்று புலி தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டது.
மறுநாள், தனியாக மேய்ந்து கொண்டிருந்த சோமுவை புலி திடீரென்று தாக்கியது. சோமு பயந்து அலறியது, ஆனால் உதவிக்குத் துணையாக யாரும் இல்லை. அடுத்த நாள், ராமுவும் தனியாக இருந்தபோது புலியின் பிடியில் சிக்கிக்கொண்டது. இப்படி ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு மாடு தனித்து விடப்பட்டதால், புலி ஒவ்வொன்றாகத் தின்று முடித்தது.
தங்கள் தவறை உணர்ந்த மற்ற மாடுகள், புலி வருவதைக் கண்டு பயந்து ஓடின. ஆனால் இப்போது அவற்றால் ஒன்று சேர்ந்து போராட முடியவில்லை. மாடுகள் பிரிந்து கிடந்ததால், ஒற்றுமையின் முக்கியத்துவத்தை அவை தாமதமாகவே உணர்ந்தன.
பாடம்
ஒற்றுமையே வலிமை; பிரிந்தால் அழிவு நிச்சயம்.
