ஒரு காலத்தில், ஒரு பெரிய ராஜ்யத்தை மன்னர் விக்கிரமன் ஆண்டு வந்தார். அவரது அமைச்சரான சோமன் மிகுந்த புத்திசாலி. மன்னரின் நீதியும், சோமனின் அறிவும் உலகம் முழுவதும் புகழ்பெற்றன. இதைக் கண்டு பொறாமை கொண்ட பக்கத்து நாட்டு மன்னர்த் தர்மன், அவர்களைக் கீழே தள்ள ஒரு தந்திரம் செய்தார்.
மன்னர் தர்மன் ஒரு கடிதம் எழுதினார்: "மன்னர் விக்கிரமனிடம் ஒரு விசித்திரமான வேண்டுகோள் உண்டு. ஒரு சிறிய மண்பாண்டத்திற்குள் ஒரு பெரிய அதிசயத்தை அடைந்து எனக்கு அனுப்ப வேண்டும்." இது மன்னரைச் சங்கடப்படுத்தவும், சோமனின் அறிவைச் சிறுமைப்படுத்தவும் செய்யப்பட்ட ஒரு சவால்.
கடிதத்தைப் பார்த்த விக்கிரமன் குழப்பமடைந்தார். "மன்னரே, ஒரு குடத்திற்குள் அதிசயத்தை எப்படி அடைப்பது? இது சாத்தியமே இல்லாத ஒன்று!" என்றார். ஆனால் சோமன் புன்னகைத்து, "அரசே, பதற்றப்பட வேண்டாம். நாம் அவர்களுக்குப் பதில் எழுதலாம். மூன்று மாதங்கள் கழித்து அந்த அதிசயம் வந்து சேரும் என்று சொல்லுங்கள்," என்றார்.
மூன்று மாதங்கள் கழிந்தன. சோமன் ஒரு தோட்டத்திற்குச் சென்றார். அங்கே ஒரு பூசணித் கொடி வளர்ந்து கொண்டிருந்தது. அவர் ஒரு பெரிய மண்பாண்டத்தை அந்தத் தோட்டத்தின் பூசணி கொடியின் அருகே வைத்தார். ஒரு சிறிய பூசணித் தளிர், மண்பாண்டத்தின் வாய் வழியாக உள்ளே நுழைந்து, குடத்திற்குள்ளேயே வளரத் தொடங்கியது.
நாட்கள் செல்லச் செல்ல, அந்தப் பூசணி குடத்திற்குள்ளேயே மெல்ல மெல்லப் பெரிதானது. மூன்று மாத முடிவில், ஒரு பெரிய, அழகான பூசணி அந்த மண்பாண்டத்திற்குள் சிக்கியிருந்தது. அதன் வெளிப்புறம் மண்பாண்டத்தின் வடிவத்தையே பிரதிபலித்தது.
சோமன் அந்தப் பூசணி அடங்கிய மண்பாண்டத்தை மன்னர் தர்மனுக்கு அனுப்பினார். அதைத் திறந்து பார்த்த தர்மன் அதிர்ந்து போனார்! "அதிசயம் என்பது வெறும் வார்த்தையல்ல, இயற்கையின் விந்தையும் கூடத்தான்! ஒரு பொருளைக் குடத்திற்குள் வளரச் செய்த விதம் ஒரு மிகப்பெரிய அதிசயம்," என்று அவர் வியந்து போனார்.
தனது தவறையும், பொறாமையையும் உணர்ந்த தர்மன், மன்னர் விக்கிரமனிடம் மன்னிப்பு கேட்டார். சோமனின் புத்திசாலித்தனத்தைப் பாராட்டிப் புகழ்ந்தார்.
பாடம்
அறிவினால் எப்பேர்ப்பட்ட சவால்களையும் சாதிக்க முடியும்.
