ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற முதியவர் வாழ்ந்து வந்தார். அவருக்கு எப்போதும் ஏதோ ஒரு குறை. "இந்தக் காற்று மிகவும் பலமாக வீசுகிறதே!", "இந்தத் தரை மிகவும் கரடுமுரடாக இருக்கிறதே!", "எனக்கு ஏன் மட்டும் இவ்வளவு சோர்வாக இருக்கிறது?" என்று எப்போதும் புலம்பிக்கொண்டே இருப்பார். அவர் எதைப் பார்த்தாலும் அதில் உள்ள குறையை மட்டுமே தேடுவார். இதனால் அவர் எப்போதும் ஒரு சோகமான முகத்தோடு இருப்பார்.
ஒரு மாலை வேளையில், அவர் பூங்காவில் ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்திருந்தார். அப்போது அங்கு விளையாடிக் கொண்டிருந்த ஒரு சிறுவன் அவன் பெயர் கவின், சோமுவிடம் வந்தான். சோமு தன் கவலையை அவனிடம் கொட்டத் தொடங்கினார். "தம்பி, வாழ்க்கை எவ்வளவு கடினமாக இருக்கிறது தெரியுமா?" என்று பெருமூச்சு விட்டார்.
கவின் சிரித்துக்கொண்டே கேட்டான், "தாத்தா, உங்கள் வாழ்க்கையில் ஒரு நல்ல விஷயம் கூட நடக்கவில்லையா?"
சோமு யோசித்தார். "இல்லை தம்பி, எல்லாம் கஷ்டமாகவே இருக்கிறது."
கவின் மெதுவாகச் சொன்னான், "இல்லை தாத்தா, இப்போது உங்கள் கண்களை மூடிக்கொள்ளுங்கள். கடந்த காலத்தின் மிகச் சிறந்த மூன்று தருணங்களை மட்டும் நினைத்துப் பாருங்கள். அவை கஷ்டமானவை அல்ல, உங்களுக்குப் பிடித்தமானவை மட்டுமே இருக்க வேண்டும்."
சோமு தயக்கத்துடன் கண்களை மூடிக்கொண்டார். முதலில் அவர் தன் இளமைக் காலத்தைப் பற்றி நினைத்தார். ஒருமுறை தன் நண்பர்களுடன் சேர்ந்து மழையில் நனைந்து விளையாடியது, தன் மனைவி செய்த சுவையான உணவின் மணம், மற்றும் இன்று காலை அவர் பார்த்த அழகான சூரிய உதயம் என ஒவ்வொன்றாக அவர் நினைவில் கொண்டு வந்தார். அந்த நினைவுகள் அவர் மனதிற்குள் ஒரு மெல்லிய புன்னகையைத் தூண்டின.
மெல்ல மெல்ல அவர் முகம் மலர்ந்தது. அவர் கண்களைத் திறந்தபோது, அவர் முகம் முன்பை விட மிகவும் பிரகாசமாக இருந்தது. "தம்பி, நீ எனக்கு ஒரு பெரிய பாடத்தைக் கற்பித்தாய். நான் இதுவரை இல்லாத நல்ல விஷயங்களை மறந்துவிட்டு, இல்லாத குறைகளை மட்டுமே தேடிக்கொண்டிருந்தேன். இப்போது என் மனம் மிகவும் லேசாக இருக்கிறது," என்று மகிழ்ச்சியுடன் சொன்னார்.
அன்று முதல் சோமு குறைகளைத் தேடுவதை நிறுத்திவிட்டு, தன் வாழ்க்கையில் உள்ள சிறிய சந்தோஷங்களை ரசிக்கத் தொடங்கினார்.
பாடம்
நமது வாழ்க்கையில் உள்ள குறைகளைத் தேடுவதை விட, நமக்குக் கிடைத்துள்ள நன்மைகளை எண்ணிப் பார்ப்பதே உண்மையான மகிழ்ச்சி தரும்.
