ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளையன் என்ற சிறுவன் தன் நண்பன் கவனுடன் வசித்து வந்தான். இளையனின் தந்தை ஒரு பெரிய வியாபாரி. ஒரு நாள் அவர் தன் மகன்களை அழைத்து, "வாழ்க்கையில் மற்றவர்களைப் புரிந்துகொள்ளவும், அனுபவம் பெறவும் நீங்கள் மக்களுடன் பழக வேண்டும். அதற்காக இதோ சில நாணயங்கள். இவற்றை வைத்து ஒரு சிறிய வியாபாரம் செய்து லாபம் ஈட்டுங்கள்," என்று கூறி இரண்டு பைகள் பணத்தைக் கொடுத்தார்.
இளையனும் கவனும் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் சந்தைக்குச் சென்றனர். வழியில், ஒரு பெரிய ஆலமரத்தின் அடியில் ஒரு வயதான தம்பதியினர் மிகவும் சோர்வாக அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டனர். அவர்கள் பசியால் வாடினர். இளையன் தன் மனதில் தோன்றியபடி, வியாபாரம் செய்வதற்கான பணத்தில் ஒரு பகுதியை எடுத்து அவர்களுக்கு உணவும் தண்ணீரும் வாங்கிக் கொடுத்தான்.
அந்தத் தம்பதியினர் கண்கலங்கியபடி, "தம்பி, எங்களுக்குப் பணம் வேண்டாம், ஆனால் இந்தச் சமயத்தில் நீங்கள் எங்களுக்கு உணவளித்தது மிகப்பெரிய உதவி," என்று கூறினர்.
இளையன் வெறும் உணவை மட்டும் வாங்காமல், அவர்களுக்குத் தேவையான மற்ற பொருட்களையும் வாங்கிக் கொடுத்துவிட்டுத் திரும்பினான். அன்று அவனுக்குக் கிடைத்த லாபம் மிகக் குறைவாகவே இருந்தது. வீட்டிற்குச் சென்றதும் அவனது தந்தை கேட்டார், "வியாபாரம் எப்படிப் போனது? லாபம் கிடைத்ததா?"
இளையன் புன்னகையுடன், "அப்பா, இன்று நான் வியாபாரம் செய்வதை விட, ஒரு பெரிய கடமையைச் செய்தேன். பசியால் வாடியவர்களுக்கு உணவளித்தேன்," என்று கூறினான்.
அவனது தந்தை அவனைத் தழுவிக்கொண்டு, "மகிழ்ச்சி இளையன்! ஒருவருக்குத் தேவைப்படும்போது உதவி செய்ய வேண்டும் என்று ஒருவன் நினைத்தால், கடவுளே அவனை ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்துவார். இன்று நீ அந்த நல்வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக் கொண்டாய். மற்றவர்களுக்குச் செய்யும் உதவியே உண்மையான செல்வம்," என்றார்.
பாடம்
பிறருக்கு உதவும் வாய்ப்பு கிடைக்கும்போது அதைத் தவறவிடாமல் செய்ய வேண்டும்.
