நீல நிற மேகங்கள் சூழ்ந்த ஒரு அழகான விண்மீன் கிரகத்தில், ஆரியன் என்ற சிறுவன் வாழ்ந்து வந்தான். அவனுக்கு அந்த கிரகத்தில் உள்ள மின்னும் கற்களைச் சேகரிப்பதும், அவற்றைச் சுத்தமாக அடுக்கி வைப்பதும் என்றால் கொள்ளை ஆசை. அவன் எப்போதும் தன் வேலையிலேயே மூழ்கி இருப்பான்.
ஒரு நாள், விண்வெளியில் இருந்து ஒரு சிறிய நீல நிறத் தளிர் அவன் தோட்டத்தில் வந்து விழுந்தது. ஆரியன் அதை அன்புடன் மண்ணில் புதைத்து, தினமும் தண்ணீர் ஊற்றிப் பராமரித்தான். சில நாட்களில், அது ஒரு அழகான நீல நிற மலராக மலர்ந்தது. அந்த மலருக்கு ஆரியன் 'நிலா' என்று பெயரிட்டான். நிலா மலரும் ஆரியனைப் பார்த்ததும் மென்மையாகத் தலை அசைக்கும், ஆரியனும் தன் வேலையைத் தாண்டி நிலாவிடம் பேசிக்கொண்டிருப்பான். இருவரும் சிறந்த நண்பர்களாகிவிட்டார்கள்.
ஆனால், ஆரியன் தன் வேலையில் அதிக கவனம் செலுத்தியதால், நிலா மலர் எப்போதும் அவனருகே இருக்க வேண்டும் என்று துடித்தது. நிலா மலர் ஆரியனை அழைக்கும்போது, "இப்போது என்னால் வேலை செய்ய முடியாது, நான் மிகவும் பிஸியாக இருக்கிறேன்" என்று ஆரியன் எரிச்சலுடன் சொல்லத் தொடங்கினான். நிலாவின் அன்பு அவனுக்கு ஒரு சுமையாகத் தெரிந்தது. எனவே, தனக்குத் தொந்தரவு தராத புதிய நண்பர்களைத் தேடி ஆரியன் மற்ற கிரகங்களுக்குப் பயணம் செய்தான்.
முதலில் அவன் ஒரு பெரிய கோட்டைக்குச் சென்றான். அங்கே ஒரு கம்பீரமான அரசர் இருந்தார். "நாம் நண்பர்களாக இருக்கலாம்வா?" என்று ஆரியன் கேட்டான். அரசர் "நிச்சயமாக!" என்றார். ஆனால், அரசர் எப்போதும் தனது போர்க்கருவிகளையும், நாட்டைப் பற்றிய செய்திகளையும் மட்டுமே கவனித்துக் கொண்டிருந்தார். ஆரியன் பேசத் தொடங்கினால், அவர் கவனிக்காமல் நகர்ந்து விடுவார். ஆரியனுக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தது.
அடுத்து, ஒரு கலைஞர் வாழும் கிரகத்திற்குச் சென்றான். அந்த கலைஞர் ஆரியனிடம் நண்பனாக இருக்கச் சம்மதித்தார். ஆனால், அவர் எப்போதும் தனது ஓவியங்களை வரைவதிலேயே மூழ்கியிருந்தார். ஆரியன் அவரோடு விளையாடவோ அல்லது பேசவோ முயன்றபோது, அவர் "இப்போது வேண்டாம், நான் வேலையில் இருக்கிறேன்" என்று கூறிவிட்டார். கடைசியாக, ஒரு அறிஞர் கிரகத்திற்குச் சென்றான். அந்த அறிஞர் ஆரியனைப் பார்த்தாலும், தனது புத்தகங்களை மட்டுமே வாசித்துக் கொண்டிருந்தார்.
களைப்படைந்த ஆரியன், ஒரு புத்திசாலிப் பறவை இருக்கும் காட்டை அடைந்தான். அந்தப் பறவை ஆரியனின் கதையைக் கேட்டது. பிறகு மென்மையாகச் சிரித்துக் கொண்டே சொன்னது, "ஆரியன், நீ தேடிச் சென்ற அனைவரும் உனக்குத்time கொடுக்கவில்லை என்பது உண்மைதான். ஆனால், நீ ஏன் நிலாவிற்கு நேரத்தை ஒதுக்கவில்லை என்று யோசித்துப் பார்த்தாயா? நீ மற்றவர்களிடம் இருந்து அன்பையும் நேரத்தையும் எதிர்பார்க்கிறாய், ஆனால் நீயும் மற்றவர்களுக்கு அன்பையும் நேரத்தையும் கொடுக்கத் தயாராக இல்லை. நீ மற்றவர்களுக்குத் தர முடியாத ஒன்றை மற்றவர்களிடம் இருந்து எதிர்பார்க்கக் கூடாது."
ஆரியன் அதிர்ச்சியடைந்தான். தான் நிலாவைப் போல ஒரு உயிரினத்திற்குத் தேவையான நேரத்தையும் அன்பையும் கொடுக்காமல், அவளை ஒரு பொருளாக மட்டுமே பார்த்ததை உணர்ந்தான். உடனே தன் கிரகத்திற்குத் திரும்பினான். நிலா மலர் வாடிப் போயிருந்தது. ஆரியன் அவளைத் தழுவிக்கொண்டு, "என்னை மன்னித்துவிடு நிலா, இனி எப்போதும் உனக்காக நேரம் ஒதுக்குவேன்" என்று கூறினான். அன்று முதல், ஆரியன் தன் வேலையையும் நிலாவின் அன்பையும் சமமாகப் பேணினான்.
பாடம்
மற்றவர்களிடமிருந்து அன்பையும் நேரத்தையும் எதிர்பார்க்கும் முன், நாமும் மற்றவர்களுக்கு அன்பையும் நேரத்தையும் கொடுக்க வேண்டும்.
