ஒரு அடர்ந்த காட்டின் ஓரத்தில் குமரன் என்ற விவசாயி தன் சிறிய வீட்டில் வாழ்ந்து வந்தார். அவரிடம் 'மணி' என்ற ஒரு விசுவாசமான நாய் இருந்தது. மணி குமரனின் குடும்பத்தின் ஒரு அங்கமாகவே மாறிப்போயிருந்தது. குமரனுக்கு ஒரு சிறிய பெண் குழந்தை இருந்தது. ஒரு மதிய வேளையில், குமரனின் மனைவி உறங்கச் சென்றிருந்ததால், குமரனும் மணியும் அருகில் இல்லை. குமரன் தனது தோட்ட வேலைகளை முடிக்க சற்று தூரம் சென்றிருந்தார்.
அப்போது, காட்டில் இருந்து ஒரு பசியுள்ள நரி மெல்ல வீட்டிற்குள் நுழைந்தது. அது குழந்தையைத் தாக்கத் தயாரானபோது, தூங்கிக் கொண்டிருந்த மணி விழித்துக் கொண்டது. மணி சத்தமில்லாமல் பாய்ந்து சென்று, அந்த நரியைத் தடுத்து நிறுத்தியது. நரி குழந்தையை நெருங்க விடாமல், மணியும் நரியும் கடும் போராடின. இறுதியில், நரி காயமடைந்து அங்கிருந்து ஓடிவிட்டது. ஆனால், அந்தச் சண்டையில் மணியின் முகத்திலும், தரையிலும் நரியின் இரத்தம் படிந்திருந்தது.
சிறிது நேரம் கழித்து வேலை முடிந்து வந்த குமரன், வீட்டின் வாசலில் மணியைப் பார்த்தார். மணியின் வாயில் ரத்தம் படிந்திருப்பதை கண்டதும் அவர் பதறிப்போனார். 'இந்த நாய் என் குழந்தையைத் தீண்டிவிட்டதோ?' என்ற பயமும் கோபமும் அவரை ஆட்கொண்டது. எதையும் யோசிக்காமல், கையில் இருந்த ஒரு பெரிய தடியால் மணியைத் தாக்கினார்.
பயந்துபோன மணி கீழே விழுந்தது. குமரன் வேகமாக உள்ளே ஓடிச் சென்று பார்த்தார். அங்கே அற்புதம்! குழந்தை அமைதியாகத் தொட்டிலில் தூங்கிக் கொண்டிருந்தது. தரையில் நரி விட்டுச் சென்ற கால்தடங்களும், நரியின் முடிகள் மட்டுமே இருந்தன. மணி குழந்தையைத் தாக்கவில்லை, மாறாக அதைக் காப்பாற்றியிருக்கிறது என்பதை உணர்ந்த குமரன், தன் தவறுக்காக கதறி அழுதார். விசுவாசமான மணியை அவர் இழந்துவிட்டதை உணர்ந்த அந்தத் தருணம் மிகவும் கனமானது.
பாடம்
கோபத்திலும் அவசரத்திலும் எடுக்கப்படும் முடிவுகள் பெரும் இழப்பைத் தரும்.
