ஒரு அடர்ந்த காட்டின் ஓரத்தில், வீரமிக்க ஒரு வேட்டைக்காரனும் கம்பீரமான ஒரு சிங்கமும் நண்பர்களாகத் திரிந்து கொண்டிருந்தன. அந்தப் பயணம் மகிழ்ச்சியாகத் தொடங்கினாலும், விரைவில் அவர்களுக்குள் ஒரு விவாதம் எழுந்தது.
"இந்த உலகத்திலேயே மிகவும் வலிமையானது எது?" என்று சிங்கம் கர்ஜித்தது. "நிச்சயமாக நான்தான்! என் ஒரு கர்ஜனைக்கு காடே நடுங்கும். விலங்குகளின் ராஜாவான என்னைத் தாண்டி யாரும் இல்லை," என்று பெருமையாகச் சொன்னது.
வேட்டைக்காரன் சிரித்துக்கொண்டே, "உனக்குத் ताकत இருக்கிறது, ஆனால் எனக்குத் తెలిவு இருக்கிறது. ஒரு சிறிய கருவியைக் கொண்டே பெரிய விலங்குகளைக் கூட என்னால் கையாள முடியும். அதனால் மனிதர்கள்தான் உயர்ந்தவர்கள்," என்று வாதிட்டான்.
இருவரும் தங்கள் பேச்சில் உறுதியாக இருந்தபோது, வழியில் ஒரு பழைய பாழடைந்த கோயில் கண்டனர். அந்தத் தூணில் ஒரு அழகான சிற்பம் செதுக்கப்பட்டிருந்தது. அதில் ஒரு மனிதன் ஒரு பெரிய விலங்கின் முதுகில் கம்பீரமாக நின்று கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தனர்.
வேட்டைக்காரன் உற்சாகமாக, "இதோ பார்! இந்தச் சிற்பமே நான் சொல்வதைப் chứngப்படுத்துகிறது. மனிதன் எவ்வளவு வலிமையுள்ளவனா, ஒரு விலங்கின் தலைக்கு மேலாக நிற்கிறான்!" என்று கூறினான்.
சிங்கம் அந்தச் சிற்பத்தை அமைதியாகப் பார்த்தது. பிறகு மெதுவாகச் சொன்னது, "உண்மைதான் நண்பனே, மனிதன் மிகச் சிறந்த கலைஞர். ஆனால், இந்தச் சிற்பத்தை ஒரு சிங்கம் செதுக்கியிருந்தால், அது ஒரு சிங்கத்தின் வீரத்தையும், அதன் கம்பீரத்தையும் உலகிற்குச் சொல்லியிருக்கும். கலை என்பது பார்ப்பவரின் பார்வையைப் பொறுத்தது, ஆனால் உண்மை என்பது படைப்பாளியின் திறமையில்தான் இருக்கிறது."
வேட்டைக்காரன் அந்தச் சிங்கத்தின் முதிர்ச்சியைக் கண்டு வியந்தான். தனது அறிவை விட, ஒரு விஷயத்தை ஆழமாகப் பார்க்கும் சிங்கத்தின் பார்வையின் வலிமையை அவன் உணர்ந்தான். இருவரும் அந்தத் தர்க்கத்தை விட்டுவிட்டு, ஒருவருக்கொருவர் மதித்துக்கொண்டு மீண்டும் பயணத்தைத் தொடர்ந்தனர்.
பாடம்
திறமை என்பது ஒவ்வொருவரிடமும் வெவ்வேறு விதமாக வெளிப்படும்; மற்றவர்களின் பார்வையைப் புரிந்துகொள்வதே உண்மையான அறிவு.
