சிறிய கிராமத்தில் கவின் என்ற சிறுவன் இருந்தான். கவினுக்குத் தான் செய்யும் எந்த வேலையும் சரியாக அமையவில்லை என்று தோன்றியது. பள்ளியில் மதிப்பெண் குறைவு, விளையாட்டில் தோல்வி என எல்லாமே அவனுக்குச் சோர்வைத் தந்தது. ஒரு மாலை வேளையில், மிகுந்த வருத்தத்துடன் தன் தந்தையிடம் சென்றான். "அப்பா, வாழ்க்கை மிகவும் கடினமாக இருக்கிறது. என்னால் எதையும் சமாளிக்க முடியவில்லை," என்று கண்ணீருடன் கூறினான்.
அவனது தந்தை ஒரு அமைதியான புன்னகையைத் தந்தார். அவர் கவினை சமையலறைக்கு அழைத்துச் சென்றார். அங்கு மூன்று அடுப்புகள் எரிந்து கொண்டிருந்தன. ஒவ்வொரு அடுப்பிலும் ஒரு பாத்திரம் இருந்தது, அதில் தண்ணீர் கொதித்துக் கொண்டிருந்தது.
முதல் பாத்திரத்தில் சில மென்மையான காய்கறிகள் இருந்தன. இரண்டாவது பாத்திரத்தில் ஒரு சிறிய உருளைக்கிழங்கு இருந்தது. மூன்றாவது பாத்திரத்தில் சில உலர்ந்த தேயிலை இலைகள் இருந்தன.
"கவின், இதோ பார்," என்றார் தந்தை. "இந்த மூன்று பொருட்களும் ஒரே மாதிரியான வெப்பத்தையும், ஒரே மாதிரியான தண்ணீயையும் எதிர்கொள்கின்றன. ஆனால், கொதிக்கும் தண்ணீருக்குப் பிறகு அவை முற்றிலும் மாறிவிடுகின்றன."
அவர் மெதுவாகப் பொருட்களை வெளியே எடுத்தார். "இந்தக் காய்கறிகள் முதலில் மென்மையாக இருந்தன, ஆனால் இப்போது அவை மிகவும் தளர்ந்து, உடைந்து போகும் நிலைக்கு வந்துவிட்டன. இந்த உருளைக்கிழங்கு முதலில் மிகவும் கடினமாகவும், உறுதியாகவும் இருந்தது, ஆனால் இப்போது அது மென்மையாகவும், எளிதில் மசிந்து போகும் தன்மையுடனும் மாறிவிட்டது. ஆனால் இந்தத் தேயிலையைப் பார்! அது தண்ணீரின் வெப்பத்தைப் பயன்படுத்தி, அந்தத் தண்ணீரையே ஒரு நறுமணமிக்க, சுவையான பானமாக மாற்றியிருக்கிறது."
கவின் ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தான். அவனது தந்தை தொடர்ந்தார், "வாழ்க்கையில் வரும் கஷ்டங்கள் இந்தத் தண்ணீரைப் போன்றவைதான். கஷ்டங்களைக் கண்டு உடைந்து போகும் காய்கறிகளாகவோ, அல்லது கடினமான மனதுடன் மாறிவிடும் உருளைக்கிழங்காகவோ இருக்காதே. மாறாக, அந்தச் சூழலையே தனக்குச் சாதகமாக மாற்றிக்கொள்ளும் தேயிலையைப் போல நீயும் மாறு."
கவின் இப்போது புன்னகையுடன் தன் கஷ்டங்களைச் சமாளிக்கத் தயாரானான்.
பாடம்
சவால்களைச் சந்திக்கும்போது உடைந்து போகாமல், அவற்றை முன்னேற்றத்திற்கான வாய்ப்பாக மாற்ற வேண்டும்.
