ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில், ஒரு பழைய பங்களா இருந்தது. அந்த வீட்டைப் பற்றி ஊரே பயந்து போயிருந்தது. 'அந்த வீட்டில் பேய் இருக்கிறது, இரவில் விசித்திரமான இசையும், சமையல் வாசனையும் வரும்!' என்று மக்கள் பேசிக்கொண்டனர். அதனால் யாரும் அந்த வீட்டின் அருகில் செல்லவில்லை.
விஷ்வம் என்ற ஒரு இளைஞன் அந்த ஊருக்கு வந்தான். அவன் மிகவும் அறிவாளி மற்றும் எதற்கும் பயப்படாதவன். அந்த பழைய வீட்டைப் பார்த்ததும், அவனுக்கு அது மிகவும் பிடித்திருந்தது. அவன் அந்த வீட்டை வாங்கி அங்கேயே குடியேறினான். ஊர் மக்கள் அவனைத் தடுத்தும், விஷ்வம் தன் முடிவில் உறுதியாக இருந்தான்.
முதல் நாள் இரவு, விஷ்வம் தன் அறையில் அமர்ந்திருந்தபோது, திடீரென ஒரு மெல்லிய புல்லாங்குழல் இசை கேட்டது. அடுத்த நிமிடம், ஏதோ சுவையான உணவு சமைப்பது போன்ற வாசனை வீடெங்கும் பரவியது. விஷ்வம் பயப்படவில்லை, ஆனால் அவன் குடும்பத்தினர் மிகவும் அஞ்சினார்கள். அவர்கள் பாதுகாப்பிற்காக பக்கத்து வீட்டிற்குச் சென்றனர்.
விஷ்வம் பயப்படாமல், அந்த சத்தங்கள் எங்கிருந்து வருகின்றன என்று ஆராயத் தொடங்கினான். அவன் ஒரு மெழுகுவர்த்தியை எடுத்துக்கொண்டு சத்தங்கள் வந்த திசையை நோக்கிச் சென்றான். அப்போது, வீட்டின் பின்புறம் இருந்த பழைய மரக்கதவு காற்றில் ஆடிக்கொண்டிருந்தது. அந்த காற்று பட்டபோது ஒரு சிறிய துளை வழியாக இசை போன்ற சத்தம் கேட்டது. சமையல் வாசனை பற்றி யோசித்தபோது, வீட்டின் ஒரு மூலையில் இருந்த பழைய குழாய் வழியாக நிலா வெளிச்சம் மற்றும் ஈரப்பதம் காரணமாக ஒரு விசித்திரமான மணம் வீசியது.
விஷ்வம் அந்தப் பிரச்சினைகளைச் சரி செய்தான். கதவின் துளையை அடைத்தான், குழாயைச் சரி செய்தான். அடுத்த நாள் காலை, ஊர் மக்கள் விஷ்வத்தின் வீட்டைப் பார்க்க வந்தனர். விஷ்வம் அவர்களுக்குத் தெளிவுபடுத்தினான்: "நண்பர்களே, பயம் என்பது நம் கற்பனைதான். நாம் எதையும் ஆராயாமல் பயந்தால், அதுவே பெரிய ஆபத்தாகத் தெரியும். இந்த வீட்டில் பேய் இல்லை, வெறும் காற்று மற்றும் பழைய பொருட்கள் மட்டுமே!"
ஊர் மக்கள் தங்கள் தவறை உணர்ந்தனர். இப்போது அந்த வீடு பயமுறுத்தும் இடமாக இல்லாமல், இசையும் மகிழ்ச்சியும் நிறைந்த இடமாக மாறியது.
பாடம்
ஆராயாமல் எதையும் நம்பி பயப்படக்கூடாது; அறிவே பயத்தை வெல்லும்.
